De Groene route naar de Middellandse Zee was de eerste fietsreis die Lisette en ik samen maakten, in 2001. Op deze veelgefietste route kom je veel medefietsers tegen. Misschien dat alleen de Donauroute nog meer (NL) fietsers oplevert.

Nadat we in 2002 in Schotland de Columba route hebben gefietst, hadden we het gehad met door anderen omschreven routes en trokken we ons eigen pad, dat ons vooral door Spanje en Portugal leidde. En nu dus door Uruguay en Argentinië terwijl Bolivia en Chili nog op ons liggen te wachten.

Bij vertrek uit Bs As hadden Lisette en ik een kleine weddenschap: wanneer ontmoeten wij de eerste mede-fietsreiziger?

Lisette verwachtte de eerste medefietser tegen te komen in de bergen van Córdoba (voor de 2000 kilometer grens). Ik stelde dat we minimaal 2000 kilometer onderweg zouden zijn alvorens de eerste fietsreiziger tegen te komen.

Op dinsdag 22 augustus 2006, na 2644 kilometer onderweg te zijn, tussen La Ciénaga en San Fernando, kwamen wij Raphaël Gassman uit Zwitserland tegen, naar het zuiden reizend, onderweg naar Mendoza. Raphaël heeft zeven jaar geleden huis en haard verlaten en reist en werkt sindsdien over de gehele wereld. Sinds 9 maanden fietst hij in Zuid Amerika en hij is nu onderweg om in de bergen bij Mendoza als berggids te gaan werken. Hij heeft intensief in Bolivia (onder meer 7 dagen op de Salar de Uyuni) gefietst en heeft nog een aantal waardevolle do’s en dont’s voor ons.

Op dinsdag 29 augustus, na 3032 kilometer, tussen Molinos en Seclantás kwamen wij Romain en Nicolas (geen foto) uit Normandië (Frankrijk) tegen, naar het zuiden reizend in de riching van Córdoba. Reeds 10 maanden onderweg en ondertussen door India, Zuidoost Azië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Chili, Peru en Argentinië gefietst. Dat is een boel plekken voor 10 maanden, maar zo hebben ze heel Bolivia overgeslagen (in de bus gestapt) vanwege de slechte wegen. Met nog ongeveer 1 maand te gaan moeten ze nog in Bs As zien te komen.

Het contrast tussen beide ontmoetingen is groot. Raphaël is bedachtzaam, heeft veel gezien, weet wat hij wil en wat hij niet wil, fietst ongeveer een week kris-kras over de Salar, Romain en Nicolas hebben haast en slaan de ’saaie’ stukken over.

Op zaterdag 2 september 2006, na 3144 kilometer, in de afdaling van de Piedra de Molinos (3349 meter) komen we een Amerikaans stel tegen waarvan ik wel de naam heb gevraagd maar deze vrijwel onmiddelijk weer ben vergeten. Wel heb ik een foto:

Ze komen net uit Bolivia en zijn onderweg naar de parken Ischagualasto en Talampaya over grofweg de omgekeerde route die wij hebben befietst.

In de nacht van 1 op 2 oktober, in de stationsrestauratie van Uyuni komen wij Wolfram Ries, vioolbouwer te Halle (Duitsland) tegen. Hij wacht, net als wij, op de trein naar Villazon, om vanuit daar nog een stuk in Argentinië te fietsen. Hij is ruim anderhalve maand geleden in Mexico begonnen, heeft alle onverharde wegen overgeslagen (per openbaar vervoer gereisd) omdat zijn fiets daar eigenlijk niet geschikt voor is en heeft nog twee weken om in Bs As te komen.

Van Uyuni tot Villazon reizen we samen per trein, we steken de grens naar La Quiaca over, lunchen in La Quiaca, waarna Wolfram op zijn fiets stapt (hij heeft al meer dan een week niet gefietst) en wij een hotel zoeken om de volgende dag per bus naar Salta te reizen. De volgende dag zien we hem, vanuit de bus, fietsen.

Hij heeft samen met zijn vrouw afgesproken dat ze allebei één keer in de drie à vier jaar een tijdje alleen op reis kunnen en dat ze alle andere jaren, samen met hun drie kinderen, naar een relatief saaie bestemming als Zweden of Frankrijk reizen.

Het aantal fietsende medereizigers neemt toe.

Net ten zuiden van Salta ontmoeten wij een Italiaanse botenverhuurder op een Argentijnse mountainbike met een weekendtas overdwars achterop de bagagedrager. Later die dag zien we hem weer, zo’n 40 kilometer zuidelijker. Ondanks de wrakkige uitrusting gaat het wel vooruit (geen foto).

Wat verder naar het zuiden rijden wij een fietsend echtpaar uit Mar del Plata, op een zwaarbeladen tandem, achterop (geen foto).

In de afdaling van de Valle de Lerma, in de buurt van Cafayate, ontmoeten wij Juan en Javier uit Villa Carlos Paz (waar wij begin augustus kampeerden). Zij zijn nog niet zo lang geleden van huis vertrokken en onderweg naar Peru!

Ons bekende fietsreizigers die (binnenkort) hier in de buurt zijn:
-  Astrid en Rinnert uit Rotterdam (PAS OP, onwijs jaren ’90 website), vanaf 8 september vanuit Bs As naar het zuiden
-  Judith a.k.a. Vreer uit Amsterdam, binnenkort vanuit La Paz(?) door Chili naar het zuiden

Nieuwe ontmoetingen met fietsreizigers zullen aan dit artikel toegevoegd worden.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Na ongeveer 300 km Uruguay en meer dan 3000 km Argentinië zijn we in grensplaats La Quiaca. Morgen fietsen we Bolivia in. Tijd voor een terugblik. Deel 1: de mensen.

Buenos Aires

Moe en hongerig ging ik na een reis van meer dan 24 uur vliegen en wachten naar de bakker vlakbij het hostel. De bakker is een vakman (overheerlijke groententorta’s) en bovendien zeer vriendelijk. Tot mijn verbazing staan er hollandse souvenirs in de kast, gekregen van vrienden. De bakker voorspelt dat we met zo’n reis wel de krant zullen halen en wenst ons het allerbeste. Een warm welkom in Argentinië.

Mercedes-Uruguay

In Mercedes komt een jonge vrouw met dochtertje op een scooter naast ons rijden. Ze vraagt ons haar te volgen, want haar vader heeft iets met fietsen. We begrijpen het niet precies, maar volgen haar naar de rand van het stadje. Haar vader blijkt de vriendelijke beheerder van een oude wielerbaan. De baan heeft beter tijden gekend en het binnenterrein wordt nu gebruikt om te voetballen en kinderen fietsles te geven.

Villaguay-Entre Rios

Eerder schreef ik over Julio Reibel, de beheerder van het (film)theater in Villaguay. Hij hielp ons aan een prima thermosfles, waar we nog altijd veel plezier van hebben.

Diamante-Entre Rios

In Diamante, aan de indrukwekkende Rio Paraná, ontmoeten we Maxi en Pablo, twee kajakkers uit Rosario. Maxi is een verhalenverteller en Pablo – tot zijn eigen verbazing – een meesterfrietenbakker op open vuur (!). Ze leren ons veel over het land, de mensen en de rivier. In ons achterhoofd zit dat we ooit die machtige Rio Paraná met al haar eilanden, vogels (en musquitos) wel eens met een kano willen afzakken.

Humberto Primo-Santa Fé

In Humberto Primo worden we bijzonder warm onthaald, nadat we in Emilia toch vooral als probleemgeval werden gezien, hoewel de politie uiteindelijk best gastvrij bleek. Er is een landbouwfestijn in voorbereiding en op een gegeven moment bemoeien alle hoogwaardigheidsbekleders zich in een onbegrijpelijke kakafonie met ons onderdak. Als dan ook nog de regionale tv ons gaat interviewen, proesten we het uit als de burgemeester ons later naar het hotel escorteert.

Villa del Totoral-Córdoba

De camping in Villa del Totoral is eerst wat moeilijk te benaderen door drie enorme herdershonden. Campingbaas Mario blijkt echter bijzonder hartelijk. We worden gesommeerd de tent op het grasveld bij de cabaña op te zetten, hij sleept een tafel en stoelen aan, installeert een gloeilamp in de boom erboven en maakt even later zelfs ons douchewater warm met een houtvuur. De volgende dag regelt hij dat de lokale radio ons komt interviewen en geeft ons advies over een mooie (maar zware) route. De herdershonden ontdooien en blijken uitstekende waakhonden, die zelfs luisteren.

Salinas de Mascasin-net voor de grens tussen La Rioja en San Juan

We hebben zware tegenwind en door de extreem droge lucht raken we snel door ons drinkwater heen. In een bizar verlaten landschap op een zoutvlakte staat een huis met een waterbasin. We vragen aan de man bij het huis of we het water mogen gebruiken om te zuiveren. Dat mag, maar het water is zout. We mogen ook water tappen uit zijn kraan op het erf. Terwijl we ingewikkeld doen met teiltje en zuiverapparaat, vertelt hij dat het water van 110 meter diepte komt. Bijzondere man op een bijzondere plek.

Mayares-San Juan

Door tussenkomst van Padre José Maria Nieto belanden we op het erf van señora Bianca, een italiaanse argentijnse. Ze blijkt zo’n beetje het hele dorp te bestieren. Het is een komen en gaan van mensen. We mogen haar douche gebruiken, ze regelt dat we de volgende ochtend brood kunnen kopen en ze laat ons de peollo-struik (?) zien, waarvan ze de blaadjes gebruikt om maté van te maken (mi droga). We krijgen een zakje met blaadjes mee, die onze maté zoet doet smaken. De tien peso die we haar geven neemt ze aan, maar om aan de vrouw te geven die ons brood heeft gebakken, want die kan het beter gebruiken.

Parque Provincial Ischigualasto-San Juan

Als we aankomen in het park waait het keihard. Mauro zal ons een kampeerplek wijzen. Hij raadt aan in een hoekje in de beschutting van het gebouw, maar ook vlakbij een lawaaiige generator, te gaan staan. Dat aanbod slaan we af. Bezorgd vraagt Mauro of onze fietsen niet beter in de schaduw kunnen staan (?!). Later regelt hij een heerlijke warme douche. De volgende dag blijkt hij onze gids naar de top van de Cerro Morado. Vlak nadat we terug zijn zijn statige hoed en stoere kleren weer verruild voor het schoonmaaktenue en boent hij de wc’s. Gouden man.

Angulos-La Rioja

We nemen de omweg via de Famatina-vallei en fietsen over een mooie col naar Angulos, want daar is volgens de toeristen-info in Famatina een camping. Die blijkt gesloten en we worden verwezen naar het parkje tegenover de kerk. Niet veel later komt een processie voorbij en als de korte dienst voorbij is komen twee jonge meiden ons folders uitreiken over protesten tegen (goud)mijn-activiteiten in de vallei. Hun moeder vraagt of we nog iets nodig hebben, of we gebruik willen maken van haar baño (badkamer). Dat wil ik wel en even later zit ik met vier vrouwen in de auto om anderhalve cuadra (huizenblok) verder bij een eenvoudig huis met een kiosco weer uit te stappen. Op de terugweg vraagt een vriendin van de familie – die ook meerijdt – of we niet liever in haar huis overnachten. Dat aanbod slaan we vriendelijk af. De volgende ochtend doen we bescheiden inkopen bij de kiosco en worden vriendelijk uitgewuift. Mooie vrouwen in een mooie vallei.

Tussen Belén en Hualfin-Catamarca

Na 2644 kilometer komen we onze eerste mede-fietsreiziger tegen: Raphael uit Zwitserland. Hij is een ervaren reiziger en fietsreiziger. Hij komt van waar wij heen gaan – Bolivia – en voorziet ons later per mail in een heleboel waardevolle informatie over wegen en on-wegen rond de zoutvlakte van Uyuni.

Quilmes-Tucumán

Bij de ruïnes van Quilmes ontmoeten we Vincent uit Montpellier. Voor een fransman spreekt hij buitengewoon goed engels en dat blijkt te komen door langdurig reizen in India en Australië. We eten samen in het matige restaurant van het uitstekende hotel. Hij studeert antropologie en reist liftend door Argetinië. ’s Ochtends missen we elkaar net bij het ontbijt. Wij bekijken de ruïnes bij opgaande zon en hij weet een lift naar Cafayate te regelen. In mijn bidonhouder vindt Pim een mooie foto van een Indiaase man en een afscheidsgroet.

Salta-Salta

In Salta wil ik wel eens naar een museum – die slaan we altijd over. Op weg naar het antropologisch museum – dat dicht blijkt te zijn op zondag – komen we bij een parkje waar mensen oefenen met kostuums en ceremonies voor het feest van een week later. Een man in traditioneel cowboy-kostuum steekt een enorm verhaal tegen ons af. We begrijpen nog geen kwart. Hij woont in Payogasta, aan de voet van de prachtige Piedra de Molinos. Hij heeft het over milieuzorg en vooral milieu-onderwijs en het belang ervan, ook voor het toerisme. Andere mannen onderbreken zijn betoog en hij sluit af met het gebruikelijke ’suerte’ (veel geluk) en een ’beso’ (kus).

El Carmen-Jujuy

Op advies van Raphael kamperen we bij El Carmen, in een prachtig rustig dalletje. De camping heeft geen warme douches, maar bij de eigenaar van het naastgelegen restaurant is wel wat te regelen. Hij beschikt over een douche met electrische mini-boiler in goede staat, waar we gebruik van mogen maken. Terwijl ik onder de douche sta komt hij wat ongerust naar Pim toe. Er staan fransen op de camping en als ze vragen of er een warme douche is, moet hij niet zeggen dat het gratis is. Voor ons is het gratis – wij zijn hollanders. Maar dat zijn fransen…

Abra Pampa-Jujuy

Niet alleen de eigenaar van de ’residencial’ in Abra Pampa – Juan – is bijzonder aardig. De ander gasten zijn het ook. Er logeert een groep zuidafrikaanse vogelaars/wijnboeren. Er worden sterke verhalen verteld, er wordt gezongen. De afspraak is dat tijdens vakanties niet over wijn wordt gesproken, maar dat weerhoudt hen er niet van om veel – en niet alleen wijn – te drinken. Wij houden het gezien lichte verschijnselen van hoogteziekte bij fris en drinken – op advies van hun argentijnse gids – onze eerste coca-thee.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]