Hier staan alleen de reizen die Pim en ik samen hebben gemaakt. Pim heeft ook nog gefietst in Duitsland, Denemarken, Zweden en Engeland.

2001 Groene weg naar de Middellandse Zee

groene route

Mijn eerste grote fietstocht. 2000 km van thuis in Delft/Rotterdam naar Narbonne, of om precies te zijn Gruissan-Plage. Een betreden pad, want het is een van de meest gefietste routes van Europa met een prima routebeschrijving van de Fietskaartinformatiestichting (FIS). Het is een route voor natuurliefhebbers en niet te moeilijk. De Ardennen zijn het zwaarst. Wij deden er een maand over en dat was erg relaxed. Terugreizen was comfortabel met de autoslaaptrein (+fietscompartiment) van Narbonne naar Den Bosch.

2002 Noord-Engeland en Schotland

Columba route

Weer een FIS-route van 1000 mijl in drie weken. Je treft veel minder fietsers dan in Frankrijk op de route en wel iets meer auto’s, omdat er gewoonweg minder wegen zijn. En heel veel schapen. Een heel ander klimaat en landschap. Vooral de westkust van Schotland is zeer de moeite waard, zeker bij mooi weer. Onderschat de vele steile klimmetjes niet.

2003 Frankrijk en Spanje

Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido

Vervolg op de Groene Weg: in Narbonne gestart, de Pyreneeën overgestoken en door de bergen (Pyreneeën, Sierra de la Demanda) naar het westen gefietst, om vanuit Santander een bus terug te nemen. Deze keer zonder routeboekje en met echte bergen en dat is goed bevallen. Na vier weken stonden er 1700 kilometers en 22000 hoogtemeters op de teller. Spanje is prachtig, met vriendelijke mensen en indrukwekkende natuur. Gelukkig is het land groot genoeg om er nog heel veel fietsplezier aan te beleven.

2004 Spanje en Portugal

Rio Lobos

Min of meer een vervolg op vorig jaar: van Logroño, door de Sierra de la Demanda, de Cantabrische bergen met een rondje in de Picos de Europa en een lus door het prachtige Nationale Park van Somiedo, langs de Montes de León naar Porto, weer naar het noorden door het Nationale Park Peneda-Gerês naar Ourense. Van daar met de trein naar Burgos en fietsend met een zuidelijke lus door wederom de Sierra de la Demanda weer terug naar Logroño. Vier weken, 2000 km en een prachtige belevenis. Portugal is niet zo geschikt om te fietsen. De Portugezen die we hebben ontmoet waren ontzettend aardig, maar ze rijden als gekken. Spanje blijft geweldig, met alle prachtige en steeds weer verschillende bergen en kloven.

2005 Spanje

Omgeving Trespaderne

Nog een keer Spanje. De eerste week fietst de vader van Pim mee van Santander naar Logroño, over de Cantabrische rug, langs een stukje bovenloop van de Ebro en door – alweer – de Sierra de la Demanda, waar we een prachtig stuk Via Verde fietsen. Daar na gaan we nog twee weken met z’n tweeën op pad. Vanwege de hitte en bosbranden in het binnenland blazen we ons plan om een stuk van de Camino del Cid te fietsen af. We gaan weer naar het westen door de Cantabrische bergen naar de Picos de Europa, eindigen op de vriendelijke camping in La Vecilla en bezoeken León, met zijn verrassende museum voor moderne kunst. Van daaruit reizen we per trein weer terug naar Logroño, alwaar de fietsslaapbus weer naar NL gaat.

2006 Zuid-Amerika
Van juli tot en met oktober 2006 fietsen we door Argentinië, Uruguay en Bolivia. Veel over deze fietsreis is te vinden in blogvorm op de site.

2008 Tour de France
In mei 2008 fietsen we met Joep, Mascha, Pieter, Masja, Simon, Hanneke, Paul, Martijn, An, Gert-Jan en Mien van de camping van Mien en Leo in Degagnac naar de top van de Mont Ventoux. Het is een ‘luxe’ fietstocht, op de racefiets, met bezemwagen en ‘animeermeisjes’: de biertjes en Ricard staan klaar als we op de camping aankomen.
De beklimming van de Mont Aigoual (bekend van het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé) wordt een ware helletocht, in striemende regen, storm en dichte mist. Alleen An de Vogel, Lisette en ik (Pim) weten de top te bereiken.
De Mont Ventoux wordt zonder grote problemen door iedereen (inclusief Masja en Hanneke op een huurfiets) bedwongen. Pieter is de snelste klimmer (1:44), Pim de snelste daler.

2008 Trans Alp
Aan het einde van de zomer fietsen we in twee weken van München naar Lugano, met beklimmingen van Timmelsjoch, Stelvio, Passo del Fuorn en Albula. Het is de eerste tocht met een recentelijk aangeschafte (tweedehands) Radical Design Cyclone bagagekar. Tijdens de beklimming van de Stelvio oogsten we veel respect van handenvol Italianen op een licht racefietsje. Als beloning voor alle klimmen hangen we vlak voor het einde twee dagen in de Thermen in Vals.

Nadat de problemen met mijn nier overwonnen (b)leken gooit haperende fietstechniek roet in het eten.

Vanuit Uyuni (stad) zijn we de Salar de Uyuni opgetrokken. De eerste nacht kampeerden we ergens op het zout. Het is echt heel bijzonder om op zo’n grote witte vlakte je tentje neer te zetten (hoe kies je de plek?), wetende dat het dichtstbijzijnde obstakel minimaal 20 kilometer verderop is.

Zowel ’s avonds bij de zonsondergang, als ’s ochtend bij zonsopgang zit je ademloos (voor zo ver dat gaat op 3650 meter hoogte) om je heen te kijken.

Ondanks het feit dat er wel zeker ’wegen’ over de Salar lopen hebben we een knipperend LED lampje aan de tent gebonden, om te voorkomen overreden te worden door een nachtelijke passerende automobilist.

De tweede nacht hebben we Isla Incahuasi (in veel reisgidsen en op kaarten ten onrechte aangeduidt als Isla Pescado) overnacht. Volgens de meeste reisgidsen en de Volkskrant is dit eiland inmiddels helemaal verpest door massatoerisme, maar dat is niet waar, in ieder geval niet buiten het hoogseizoen. Iedere bezoeker met onorthodox vervoer, en onorthodox is hier: NIET met een Toyota Landcruiser toertje vanuit Uyuni, wordt bijzonder hartelijk welkom geheten en mag op het eilandje overnachten. Zo hebben we samen met de 8 vaste bewoners en 2 honden de nacht doorgebracht op het eiland.

Na 140 kilometer witte vlakte (met nul (!) meter hoogteverschil) bereikten we de rand van de Salar en controleerde ik mijn fiets en bleek er een flinke scheur in de velg van mijn voorwiel te zitten.

Ik ben voorzichtig doorgefietst naar Llica, heb geïnformeerd naar fietsenmakers (wel aanwezig, maar zonder 28″ velgen) en samen met Lisette besloten om per OV terug te reizen naar Salta in Noord Argentinië, daar een nieuwe velg te regelen en nog een tijdje in Noord Argentinië te fietsen.

Argentinië is namelijk veel comfortabeler dan Bolivia. Als je, zoals wij, door Bolivia fietst, dan kan je maar in beperkte mate gebruik maken van de wat luxere voorzieningen in de gringohubs als Uyuni en Tupiza. Vooral eten is een hachelijke zaak, zelfs als je zelf kookt. Lisette roept “Bolivia is een permanente voedselvergiftiging”. Doordat je al fietsend regelmatig tot boven de 4000 meter klimt heb je alle energie en gezondheid nodig die je kan vinden en dat valt niet altijd mee.

Aangezien we in ieder geval van Bolivia hebben gezien en befietst wat wij vooraf hadden bedacht valt het ons niet zwaar om terug te reizen naar Argentinië.

Vandaag zijn we per bus van Llica naar Uyuni gereist en morgen proberen we de trein van Uyuni naar Villazon te nemen.

UPDATE: Inmiddels zijn we in comfortabel Salta. De eerste Etchart Torrontés is genuttigd en zowaar een behoorlijk vegetarisch restaurantje gevonden. We zijn een (Rigida) velg rijker, waarvan Pim nu een wiel aan het spaken is. Hij is inmiddels overtuigd van het nut van een wielenrichter.

Verder zijn we gisteren bij een fietsliefhebbende uroloog geweest die zijn nier prima heeft bevonden. “Wel de antibioticakuur afmaken, maar verder gewoon lekker gaan fietsen”, zei hij vrij vertaald. Dat is goed nieuws en dat gaan we morgen doen. Plan is om via de Valle de Lerma en Tafí del Valle naar Tucumán te fietsen en aldaar op woensdag 18 oktober de enig overgebleven langeafstands-passagierstrein naar Buenos Aires te nemen

Pim klust een nieuw voorwiel.

Reacties

*
Haperende fietstechniek (update)
1 oktober 2006, door Pim

Wij zijn inmiddels in het bezit van twee kaartjes voor de (zondag)nachttrein naar Villazon.

We hebben het weer in Salta gecheckt (rond de 32 graden Celsius) en kijken uit naar de zuurstof (Salta ligt op 1100 meter hoogte) en de Nanni of Torontes witte wijn op één van de prettige terrassen van Salta.

Het idee is nu om van Salta naar Tucuman te fietsen en vanaf daar de trein naar Bs As te nemen (deze route is één van de heel weinige lange-afstands-treinen in Argentinië)

Na ongeveer 300 km Uruguay en meer dan 3000 km Argentinië zijn we in grensplaats La Quiaca. Morgen fietsen we Bolivia in. Tijd voor een terugblik. We zijn dol op lijstjes en statistieken. Lijstjes zijn een drastische samenvatting, dus doen vanzelfsprekend onrecht aan twee-en-een-halve maand reizen. Maar toch, deel 2: (de aanvoerders van) de lijstjes.

Speciaal voor Roeland – de beste koffie en ook overheerlijke gebakjes, ’facturas’, ’alfajores’ en andere denkbare zoetigheden: Confitería Europa in Cosquin (Córdoba), op de hoek van Sabatini en Juan de Perón. Een lijst met 12 lokaties met uiterst drinkbare koffie langs onze route is beschikbaar.

Beste eten: lekkere sandwich vegetariano (=salade met brood i.p.v. andersom), papas fritas en bier of wijn bij het restaurant van NP Talampaya. Bij goed weer op een heerlijk terras.

Lekkerste wijn: Nanni Torrontés uit Cafayate, bovendien organico.

Lekkerste yerba: Taragüi, de groene verpakking, con palo (takjes), bajo tenido de polvo (gruis). De rode verpakking (con palo) is ook goed.

Vieste yerba: Don Juan, pure ’polvo’, goedkoop bocht en levert geen goede ’pakking’ in de maté.

Beste hotel: Hostería de Iruya, met tevens het mooiste uitzicht (nek aan nek met het hotel bij de ruïnes van Quilmes).

Fijnste camping: Villa del Totoral, qua voorzieningen (licht, tafel met losse stoelen, (houtgestookte) warme douche en warm afwaswater, beschaafde honden, vlak kampeerplekje en qua eigenaar (Mario).

Mooiste wildkampeerplek: op weg naar de Cuesta de Miranda, tussen wonderlijke rotsformaties.

Vreemdste kampeerplek: bij de politie in Emilia.

Slechtste weg: tussen de ’camino de los túneles’ en Chepes, 20 km aan weerszijden van de provinciegrens tussen Córdoba (ruta 28) en La Rioja (ruta 20). Oorzaak: grote hoeveelheden mul zand. Het uitzicht vanaf de tunnels is heel bijzonder, de condor bij de mirador hadden we bijna uit de lucht kunnen pakken, maar fiets die weg niet! Toen we bij het eerste asfalt over onze schouder keken lazen we een bord met ’deze weg is gesloten, alleen bestemmingsverkeer’.

Mooiste klim: loodzwaar maar erg mooi, omhoog vanuit Iruya (2800m) naar de col op 4000m. Handig: de bus naar beneden. Kijk van tevoren in het dorp bij de kerk naar de bustijden. De kwaliteit van het wegdek is aan de andere kant van de col namelijk veel slechter. Afdalen is dan zeker na zo’n klim uiterst vermoeiend en slopend.

Mooiste afdaling: vanaf de Piedra de Molinos. Eindeloos haarspelden over een goede ’ripio’ naar een steeds groener wordend dal. Kamperen kan bij een cafetaria op het tegenoverliggende voetbalveld. Maar 2 km verderop is een hospedaje waar je ook bij kamperen.

Na ongeveer 300 km Uruguay en meer dan 3000 km Argentinië zijn we in grensplaats La Quiaca. Morgen fietsen we Bolivia in. Tijd voor een terugblik. Deel 1: de mensen.

Buenos Aires

Moe en hongerig ging ik na een reis van meer dan 24 uur vliegen en wachten naar de bakker vlakbij het hostel. De bakker is een vakman (overheerlijke groententorta’s) en bovendien zeer vriendelijk. Tot mijn verbazing staan er hollandse souvenirs in de kast, gekregen van vrienden. De bakker voorspelt dat we met zo’n reis wel de krant zullen halen en wenst ons het allerbeste. Een warm welkom in Argentinië.

Mercedes-Uruguay

In Mercedes komt een jonge vrouw met dochtertje op een scooter naast ons rijden. Ze vraagt ons haar te volgen, want haar vader heeft iets met fietsen. We begrijpen het niet precies, maar volgen haar naar de rand van het stadje. Haar vader blijkt de vriendelijke beheerder van een oude wielerbaan. De baan heeft beter tijden gekend en het binnenterrein wordt nu gebruikt om te voetballen en kinderen fietsles te geven.

Villaguay-Entre Rios

Eerder schreef ik over Julio Reibel, de beheerder van het (film)theater in Villaguay. Hij hielp ons aan een prima thermosfles, waar we nog altijd veel plezier van hebben.

Diamante-Entre Rios

In Diamante, aan de indrukwekkende Rio Paraná, ontmoeten we Maxi en Pablo, twee kajakkers uit Rosario. Maxi is een verhalenverteller en Pablo – tot zijn eigen verbazing – een meesterfrietenbakker op open vuur (!). Ze leren ons veel over het land, de mensen en de rivier. In ons achterhoofd zit dat we ooit die machtige Rio Paraná met al haar eilanden, vogels (en musquitos) wel eens met een kano willen afzakken.

Humberto Primo-Santa Fé

In Humberto Primo worden we bijzonder warm onthaald, nadat we in Emilia toch vooral als probleemgeval werden gezien, hoewel de politie uiteindelijk best gastvrij bleek. Er is een landbouwfestijn in voorbereiding en op een gegeven moment bemoeien alle hoogwaardigheidsbekleders zich in een onbegrijpelijke kakafonie met ons onderdak. Als dan ook nog de regionale tv ons gaat interviewen, proesten we het uit als de burgemeester ons later naar het hotel escorteert.

Villa del Totoral-Córdoba

De camping in Villa del Totoral is eerst wat moeilijk te benaderen door drie enorme herdershonden. Campingbaas Mario blijkt echter bijzonder hartelijk. We worden gesommeerd de tent op het grasveld bij de cabaña op te zetten, hij sleept een tafel en stoelen aan, installeert een gloeilamp in de boom erboven en maakt even later zelfs ons douchewater warm met een houtvuur. De volgende dag regelt hij dat de lokale radio ons komt interviewen en geeft ons advies over een mooie (maar zware) route. De herdershonden ontdooien en blijken uitstekende waakhonden, die zelfs luisteren.

Salinas de Mascasin-net voor de grens tussen La Rioja en San Juan

We hebben zware tegenwind en door de extreem droge lucht raken we snel door ons drinkwater heen. In een bizar verlaten landschap op een zoutvlakte staat een huis met een waterbasin. We vragen aan de man bij het huis of we het water mogen gebruiken om te zuiveren. Dat mag, maar het water is zout. We mogen ook water tappen uit zijn kraan op het erf. Terwijl we ingewikkeld doen met teiltje en zuiverapparaat, vertelt hij dat het water van 110 meter diepte komt. Bijzondere man op een bijzondere plek.

Mayares-San Juan

Door tussenkomst van Padre José Maria Nieto belanden we op het erf van señora Bianca, een italiaanse argentijnse. Ze blijkt zo’n beetje het hele dorp te bestieren. Het is een komen en gaan van mensen. We mogen haar douche gebruiken, ze regelt dat we de volgende ochtend brood kunnen kopen en ze laat ons de peollo-struik (?) zien, waarvan ze de blaadjes gebruikt om maté van te maken (mi droga). We krijgen een zakje met blaadjes mee, die onze maté zoet doet smaken. De tien peso die we haar geven neemt ze aan, maar om aan de vrouw te geven die ons brood heeft gebakken, want die kan het beter gebruiken.

Parque Provincial Ischigualasto-San Juan

Als we aankomen in het park waait het keihard. Mauro zal ons een kampeerplek wijzen. Hij raadt aan in een hoekje in de beschutting van het gebouw, maar ook vlakbij een lawaaiige generator, te gaan staan. Dat aanbod slaan we af. Bezorgd vraagt Mauro of onze fietsen niet beter in de schaduw kunnen staan (?!). Later regelt hij een heerlijke warme douche. De volgende dag blijkt hij onze gids naar de top van de Cerro Morado. Vlak nadat we terug zijn zijn statige hoed en stoere kleren weer verruild voor het schoonmaaktenue en boent hij de wc’s. Gouden man.

Angulos-La Rioja

We nemen de omweg via de Famatina-vallei en fietsen over een mooie col naar Angulos, want daar is volgens de toeristen-info in Famatina een camping. Die blijkt gesloten en we worden verwezen naar het parkje tegenover de kerk. Niet veel later komt een processie voorbij en als de korte dienst voorbij is komen twee jonge meiden ons folders uitreiken over protesten tegen (goud)mijn-activiteiten in de vallei. Hun moeder vraagt of we nog iets nodig hebben, of we gebruik willen maken van haar baño (badkamer). Dat wil ik wel en even later zit ik met vier vrouwen in de auto om anderhalve cuadra (huizenblok) verder bij een eenvoudig huis met een kiosco weer uit te stappen. Op de terugweg vraagt een vriendin van de familie – die ook meerijdt – of we niet liever in haar huis overnachten. Dat aanbod slaan we vriendelijk af. De volgende ochtend doen we bescheiden inkopen bij de kiosco en worden vriendelijk uitgewuift. Mooie vrouwen in een mooie vallei.

Tussen Belén en Hualfin-Catamarca

Na 2644 kilometer komen we onze eerste mede-fietsreiziger tegen: Raphael uit Zwitserland. Hij is een ervaren reiziger en fietsreiziger. Hij komt van waar wij heen gaan – Bolivia – en voorziet ons later per mail in een heleboel waardevolle informatie over wegen en on-wegen rond de zoutvlakte van Uyuni.

Quilmes-Tucumán

Bij de ruïnes van Quilmes ontmoeten we Vincent uit Montpellier. Voor een fransman spreekt hij buitengewoon goed engels en dat blijkt te komen door langdurig reizen in India en Australië. We eten samen in het matige restaurant van het uitstekende hotel. Hij studeert antropologie en reist liftend door Argetinië. ’s Ochtends missen we elkaar net bij het ontbijt. Wij bekijken de ruïnes bij opgaande zon en hij weet een lift naar Cafayate te regelen. In mijn bidonhouder vindt Pim een mooie foto van een Indiaase man en een afscheidsgroet.

Salta-Salta

In Salta wil ik wel eens naar een museum – die slaan we altijd over. Op weg naar het antropologisch museum – dat dicht blijkt te zijn op zondag – komen we bij een parkje waar mensen oefenen met kostuums en ceremonies voor het feest van een week later. Een man in traditioneel cowboy-kostuum steekt een enorm verhaal tegen ons af. We begrijpen nog geen kwart. Hij woont in Payogasta, aan de voet van de prachtige Piedra de Molinos. Hij heeft het over milieuzorg en vooral milieu-onderwijs en het belang ervan, ook voor het toerisme. Andere mannen onderbreken zijn betoog en hij sluit af met het gebruikelijke ’suerte’ (veel geluk) en een ’beso’ (kus).

El Carmen-Jujuy

Op advies van Raphael kamperen we bij El Carmen, in een prachtig rustig dalletje. De camping heeft geen warme douches, maar bij de eigenaar van het naastgelegen restaurant is wel wat te regelen. Hij beschikt over een douche met electrische mini-boiler in goede staat, waar we gebruik van mogen maken. Terwijl ik onder de douche sta komt hij wat ongerust naar Pim toe. Er staan fransen op de camping en als ze vragen of er een warme douche is, moet hij niet zeggen dat het gratis is. Voor ons is het gratis – wij zijn hollanders. Maar dat zijn fransen…

Abra Pampa-Jujuy

Niet alleen de eigenaar van de ’residencial’ in Abra Pampa – Juan – is bijzonder aardig. De ander gasten zijn het ook. Er logeert een groep zuidafrikaanse vogelaars/wijnboeren. Er worden sterke verhalen verteld, er wordt gezongen. De afspraak is dat tijdens vakanties niet over wijn wordt gesproken, maar dat weerhoudt hen er niet van om veel – en niet alleen wijn – te drinken. Wij houden het gezien lichte verschijnselen van hoogteziekte bij fris en drinken – op advies van hun argentijnse gids – onze eerste coca-thee.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Voor hen die geïnteresseerd zijn in feiten over onze reis volgt hier wat meer informatie:

Op 9 juli zijn wij al fietsend uit Bs As vertrokken en op 17 september bevinden wij ons in La Quiaca en zullen wij morgen de grens met Bolivia oversteken. Ondertussen hebben wij:

- 3658 kilometer gefietst
- ruim 34 kilometer hoogtemeters overwonnen
- ruim 30 kilometer gedaald (La Quiaca ligt ongeveer op 3450 meter hoogte)
- 52 etappes (fietsdagen) gefietst
- 2 lekke banden gehad (allebei één)
- geen druppel regen gezien
- een minimum temperatuur van -10 graden meegemaakt (’s nachts in Parque Nacional Quebrada de Condorito)
- een maximum temperatuur van +30 graden meegemaakt (meerdere dagen)
- als (voorlopig) hoogste punt 4000 meter bereikt (de naamloze pas tussen Iturbe en Iruya)

Op onderstaande foto is de route na 9 augustus te zien:

De gefietste route tussen 9 augustus en 17 september 2006.

Op 9 juli zijn wij al fietsend uit Bs As vertrokken en op 9 augustus bevinden wij ons in San Agustin de Valle Fertil. Ondertussen hebben wij:

- 2015 kilometer gefietst
- bijna 22 kilometer hoogtemeters overwonnen
- bijna 21 kilometer gedaald (San Agustin ligt ongeveer op 1100 meter hoogte)
- 27 etappes (fietsdagen) gefietst
- 2 lekke banden gehad (allebei één)
- geen druppel regen gezien
- een minimum temperatuur van -10 graden meegemaakt (’s nachts in Parque Nacional Quebrada de Condorito)
- een maximum temperatuur van +30 graden meegemaakt (meerdere dagen)
- als (voorlopig) hoogste punt 2300 meter bereikt (net ten westen van Parque Nacional Quebrada de Conoritos op de Camino del Altes Cumbres)

Reacties

*
Route en andere feiten
18 september 2006, door Corri
Jullie zijn gek op lijstjes en wetenswaardigheden en wat ik hierin mis zijn het aantal overnachtingen laag bij de grond of in aangename/minder aangename hotels of hostels. Ik heb ze even voor jullie geteld op de kaart waarin ze aangetekend; 35 tentjes en 18 hotels/hostels. De eerst paar dagen in Bs As niet meegerekend. Welkom in Bolivia en veel lfs uit Zevenaar van Wil en Corri.

Al enkele weken drongen Argentijnen die wij ontmoetten er op aan om bij het reizen door de Quebrada de Humahuaca zeker een detour te maken naar Iruya.

Op 10 september is het zover, wij gaan op pad naar Iruya, het is alleen niet zo eenvoudig om daar te komen: De enige weg, die begaanbaar is met vervoermiddelen anders dan een paard of een ezel, gaat over een pas van 4000 meter hoog.

Vanaf Ruta Nacional 9 loopt een ripio weg van ongeveer 55 kilometer eerst van ca. 3400 meter hoogte naar 4000 meter om daarna weeraf te dalen naar 2800 meter.

Wij vertrekken ’s ochtends uit Humahuaca, eigenlijk te laat omdat we nog socializen met diverse medekampeerders en na 26 kilometer asfalt en 6 kilometer ripio arriveren we in Iturbe. We realiseren ons dat 29 kilometer klimmen naar 4000 meter hoogte die dag misschien nog wel lukt, maar afdalen naar Iruya niet meer. We zijn niet voldoende geacclimatiseerd om op 4000 meter hoogte te slapen dus zoeken we een andere manier om in Iruya te komen.

Lisette wandelt een winkeltje annex garage binnen en vraagt om vervoermogelijkheden: we kunnen voor 55 peso (13,75 euro) per pick-up naar Iruya, er is één probleem de pick-up is er nog niet, maar om 16:00 kunnen we vertrekken.

Om tien voor vier staan wij klaar en zijn in afwachting van wat komen gaat, voorlopig komt er in ieder geval geen pick-up. Deze is samen met de vrouw van de winkeleigenaar naar een locatie van oude inca-ruines en zou om 16:00 weer terug moeten zijn.

Gedurende lange tijd gebeurd er niets, de winkeleigenaar is bezig een oude Mercedes vrachtwagen te reviseren en vloekt af en toe op zijn vrouw. Rond zes uur komt er een vrachtwagen met een elftal zingende en yellende Iturbenaren het dorp binnen gereden en daarmee is in ieder geval één probleem opgelost: Het is inmiddels te laat om voor het donker heen en terug naar Iruya te rijden en de vrouw van de winkeleigenaar durft/kan/mag niet in het donker deze weg op, de vrachtwagen wordt bestuurd door de zoon van de winkeleigenaar en rijdt wel in het donker. We hebben inmiddels een plan B ontdekt: er rijdt om 22:00 nog een bus (collectivo), maar die komt pas om 23:45 aan en dat is geen fijne tijd om een hotel te zoeken.

Zo rond 19:00 komt eindelijk de pick-up weer terug en wordt alles klaar gemaakt voor vertrek:
-  de fietsen worden ingeladen en vastgebonden
-  wij regelen in het winkeltje nog iets te eten en drinken voor onderweg
-  de chauffeur neemt een mondvoorraad cocabladeren voor onderweg mee

En zo zijn wij tegen half-acht eindelijk op pad: we zitten met een 21 jarige, cocabladeren kauwende chaffeur in het pikke donker in een pick-up over een ruige onverharde weg met diverse haarspelden en afgronden die we door het donker niet kunnen zien.

Ondanks de schijn die de chauffeur tegen heeft hebben we zelden een betere chauffeur meegemaakt, hij kent de weg op zijn duimpje, weet precies wanneer rivierdoorwaardingen te verwachten zijn en loodst ons perfect over de col naar Iruya tot de deur van het door ons gewenste hotel.

In Iruya nemen wij onze intrek in Hosteria de Iruya en we kunnen kiezen uit kamers met en zonder uitzicht. Ondanks het feit dat het donker is en we niet kunnen inschatten hoe het uitzicht is kiezen we voor het uitzicht en daar hebben we de volgende ochtend geen spijt van.

Iruya is werkelijk indrukwekkend en we wandelen de hele dag in en rond Iruya en zijn verbaasd over de rotsen, de kleuren, de plekken waar mensen wonen, waar dieren wandelen. We trekken te voet nog een paar kloven in, moeten diverse malen kleine riviertjes over steken en genieten van de omgeving. Terug in Iruya drinken we witte wijn op het terras van het hotel en lachen ons dubbel om een tafereeltje onder ons:

Een paar jochies zijn op de binnenplaats van een schooltje aan het voetballen en op een gegeven moment stuitert de bal via het dak van de school richting de straat. Tegelijkertijd rennen twee jochies, met kennis van zaken, razendsnel via de toegangspoort naar de straat, wetende dat als de bal op straat beland deze met een noodgang naar het benedeneinde van de straat zal rollen, de helling van de hoofdstraat van Iruya is bijna 30%!

Ook bereiden wij ons voor op de klim van 2800 naar 4000 meter, we zijn op dat moment nog niet hoger geweest dan ca. 3400 meter en weten niet hoe we reageren op de ijle lucht.

De volgende ochtend klimmen we direct steil (meer dan 15%) het dorp uit en na 2,5 kilometer zit Lisette al behoorlijk stuk. In het dorp hebben we al de vertrektijden van de bus uitgezocht en we spreken af om net zo lang door te fietsen als dat we het allebei nog leuk vinden en daarna de bus te nemen.

De >15% in het begin blijkt het steilste en zwaarste stuk te zijn van de hele klim en langzaam maar gestaag komen we steeds hoger. De weg volgt afwisselend een rivier (steil) of gaat haarspeldend (spectaculair, maar veel makkelijker te fietsen) omhoog. Na 5 uur (netto) fietsen en 25 kilometer staan we op de col en zijn beiden moe, voldaan en heel blij. We hebben nog een minuut of tien om uit te hijgen voor dat de bus ons oppikt om ons naar beneden te rijden.

Halverwege de afdaling houdt de bus er om onduidelijke redenen mee op en de chauffeur en zijn hulpje duiken onder de bus en in de motorklep. Na een kwartiertje kloppen en schudden doet de bus het weer en gaat de bus in noodtempo verder naar beneden, Lisette en ik, en ook alle andere passagiers kijken elkaar wat ongelofend aan over de hoge snelheid. Om een andere bus in te halen wordt een soort geitenpaadje steil naar beneden door een rivierbedding gevolgt en schokkend en trillend gaat het highspeed downhill. Ik ben bang dat de fietsen van het dak van de bus trillen, maar kan in de schaduw zien dat de fietsen er nog steeds zijn.

Plotseling, vlak voor een tussentopje, houdt de bus er weer mee op en met de nodige schietgebedjes van de chauffeur en zijn hulpje bereikt de bus, door de snelheid die die had, kruipend het hoogste punt en daarna doet de zwaartekracht zijn werk en rijdt de bus nog enkele kilometers de berg af om uiteindelijk 200 meter voor Iturbe definitief tot stilstand te komen.

Wij pakken onze fiets en bagage en trekken fietsend verder, de overige passagiers worden op de ingehaalde bus gezet en hoe de chauffeur en zijn hulpje het busprobleem oplossen is ons onbekend.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Reacties

*
Op en neer naar Iruya
18 september 2006

Wij doen dit jullie niet na. Zitten jullie nooit in angst komt dit wel goed? Een bus die stuk is en dan ook nog naar beneden moet, dan zou ik alle kleuren van de regenboog voor mijn ogen krijgen. We zijn weer zeer benieuwd naar jullie volgend verslag.

Groetjes Jo en Tjalling

Aksuat was de eeste film die Lisette en ik samen zagen, tijdens het IFFR van 2000.

Het was een, voor ons, onbegrijpelijke Kazachstaanse film, waarbij de onbegrijpelijkheid mede werd veroorzaakt door de slechte vertaling. Ondanks het feit dat wij geen van beiden Kazachstaans spreken konden we wel vaststellen dat de vertaling niet klopte en bovendien niet synchroon liep met de dialogen.

Recentelijk aten wij in Salta in een pizzeria, vooral bezocht door Salteñas, maar men had zich ook voorbereid op de komst van niet-spaanstaligen. Zo was op de kaart de volgende tekst te lezen:

Due to the limitless increase of the inputs, to avoid our personnel’s discharge and to continue offering them the same quality we see each other in the face of the necessity of charging a percentage in quality of cutleries $0,25 for people.

Op de reguliere (spaantalige) kaart was deze mededeling niet te vinden. Wij weten wel wat het resultaat is van deze mededeling, maar ook dat het resultaat niet wordt gedekt door de vertaling volgens Bablefish:

Wegens de onbegrensde verhoging van de input, om de lossing van ons personeel te vermijden en te blijven aanbiedend hen de zelfde kwaliteit wij elkaar in aanwezigheid van de noodzaak zien om een percentage in kwaliteit van cutleries $0.25 voor mensen te laden.

Wie een ’betere’ vertaling weet dingt mee naar een fles Argentijnse wijn van buitengewone kwaliteit. Klik op het knopje op dit artikel reageren en laat uw fantasie de vrije loop. De jury wordt gevormd door Lisette en Pim en de sluitingsdatum is 25 oktober.

Reacties

*
¿Vertaalcomputer?
8 september 2006, door Mirjam

Há leuk, weer een prijsvraag! Deze geheel op eigen kracht, zonder google. Laat maar komen die wijn!

De strekking van het verhaal is mij ook wel duidelijk en ik dacht tegelijk aan ’pane e coperta’, wat je in Italië altijd moet betalen, een soort ’brood/bestek- en servettengeld’.

De plaatselijke pizzeria-eigenaar is waarschijnlijk een eerste, tweede of derde generatie import uit Italië, die zowel de spaanse als de engelse taal niet geheel machtig is en/of zijn inburgeringscursus niet heeft afgerond:), maar toch heldhaftig een poging doet om zijn inkomsten op legale of illegale wijze op te krikken.

Volgens mij bedoelt Don Corleone ’limited’ waar hij ’limitless’ op zijn kaart heeft gezet, en komt er dus zoiets uit als:

Wegens de beperkte verhoging van de inkomsten (van witwas-maffiageld?), om ontslag van het personeel te voorkomen en om hen (hij verwijst naar het personeel, maar bedoelt vast de klant, of misschien toch het personeel:)?) dezelfde kwaliteit te kunnen blijven bieden, zien wij ons genoodzaakt een toeslag voor de kwaliteit van het bestek te bereken van $0,25 per mens.

Na vijf dagen bijna geen dorpen zijn we weer terug in de bewoonde wereld. We bezochten de natuurparken Ischigualasto en Talampaya en beklommen de Cuesta de Miranda om in Chilecito te komen.

Nog steeds vragen wij ons af waarom de ’Valle Fertil’ zo heet: 300 km zand, stof, stenen, cactussen, stekelstruiken, droge rivierbeddingen, kortom woestijn. Bijzondere woestijn, met hele bizarre en hele oude (rots)formaties aan het oppervlak. En met hele hoge bergen (6000+m) in de verte.

In San Agustin del Valle Fertil slaan we voor 4-5 dagen eten in, want onderweg verwachten we weinig tot geen voorzieningen. De parken blijken zich sinds de erkenning door UNESCO als werelderfgoed flink te ontwikkelen. In Ischigualasto is een redelijk goed gesorteerde confitería (snackbar+) en een luxe toiletgebouw met wc’s, drinkwater en zelfs op aanvraag een warme douche, een infocentrum( met internetverbinding!) en een nog wat karig uitgerust museum. Bij aankomst waait het hard, dus we worden gemaand om in de luwte van het infocentrum maar ook in het lawaai van de generator te gaan staan. Dat aanbod slaan we af. Met ons super-Hillebergtentje kunnen we best wat wind aan. ’s Avonds gaat die ook nog liggen, gaat de generator uit, wordt het oorverdovend stil en kunnen we van een ongelofelijke sterrenhemel genieten.

De volgende ochtend hebben we dubbel geluk.
Het is ongewoon helder en we kunnen nog net met een groepje en gids Mauro de berg Cerro Morado vlakbij het park beklimmen. Vanaf 1800m hebben we goed overzicht over het park, maar ook uitzicht op hoge Andes-toppen in Chili en de besneewde pieken van de Sierra Famatina die we nog lang in zicht zullen houden. ’s Middags kunnen we met dezelfde groep mee bij de excursie (karavaan auto’s/busjes + gids) door het park. Het is helaas niet toegestaan het traject door het park te fietsen. Het is moeilijk het park in woorden te vangen. Ga maar kijken op de website, probeer je voor te stellen dat je in een enkele blik formaties uit tijdvakken die miljoenen jaren uit elkaar liggen kan overzien, stel je voor dat je naast een tientallen meters hoge door wind gezandsculptuurde laagjesrots staat.

De dag erna fieten we naar Talampaya. De hond in Baldecito, waar de toegangsweg naar Ischigualasto op de doorgaande weg uitkomt, rent net als vorige keer lange tijd achter ons aan. Zonder kwade bedoelingen overigens. Na ongeveer 35 km relaxed over valse platten racen steekt de beruchte Sonda op. Dat is een wind die van de Andes naar beneden raast en in ons geval flink tegen was. Pim heeft een enorme hekel aan tegenwind, had al keelpijn door de extreem droge lucht hier en dus weinig zin om kopwerk te doen en mij zo uit de wind te houden. Doorstoempen en toch proberen te genieten van het langzaam veranderende woestijn landschap. Even bijkomen in de schaduw van een rare rots langs de weg. De laaste kilometers gaan door een zandstorm. Parkwachters en bezoekers van Talampaya bekijken ons met een mengeling van bewondering en licht medelijden.

In het restaurant bij het park eten we een heerlijke sandwich vegetariano, met de grootste hoeveelheid rauwe groenten in tijden, met lekkere frietjes erbij. We knappen op, hangen nog een tijdje op de bank in de hal, alwaar personeel verwoede pogingen doet het rode zand buiten te houden. We lopen en rondje om een plekje voor de tent te zoeken. Als we aanstalten maken de tent in de ’zona acampada’ op te zetten wordt ons verboden dat daar te doen. We moeten in de luwte van het gebouw gaan staan. Bij deze wind snijdt dat hout, ondanks de generator vlakbij.

De volgende dag mogen niet met onze eigen fietsen, maar wel op rammelige huurfietsen het park in. De ’petroglyfos’ (oude rotstekeningen) zijn grappig en een beetje mysterieus en de rotsformaties zijn adembenemend. ’s Middags nuttigen we op een zonovergoten terras weer sandwiches met frietjes. We maken voor het betere vakantiegevoel zelf ’witbier’ door Quilmes-bier met pomelo-frisdrank te mengen.

De dag erna wacht ons een flinke berg en weer eens een echte ripio-weg, na dagenlang min of meer gladde asfaltjes. De weg is te doen en klimt vrij geleidelijk naar ons mooiste wildkampeerplekje tot nu toe. We staan in een soort mini-oase van reuze-cactussen en stekelbomen aan de voet van een knalrode gekgevormde rots, met uitzicht op de hoge Famatina-bergen. Jammer van de electriciteitsmasten die het beeld een verstoren, maar een mens wil ook wat luxe.

De volgende dag klimmen we verder naar een pas van 2020 m (de ’cuesta de Miranda’) en dalen – niet veel sneller – af met zicht op een klaterende beek in de diepte. Geen weg voor fietsers met hoogtevrees overigens. Pim weigert extra kleren aan te doen en krijgt het tijdens de afdaling enorm koud door de frisse wind. Met hoofdband, dikke jas en windstopperhandschoenen aan gaat het best, op wat koude tenen na. Beneden is ruim 1000 meter lager! Er zijn voor het eerste sind heel lang weer echt groene planten, palmen en citroenbomen. We warmen op met maté en koekjes op een zonnig muurtje in de luwte. Daarna door naar Chilecito.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Reacties

*
Ischigualasto en Talampaya
18 augustus 2006

Hallo Pim & Lisette,

Heel interessant om jullie verhalen met alle pieken en dalen te volgen. Amsterdam is er niks bij. Fiets ze!

Groeten, Ellie

Alweer enige tijd geleden schreef ik over de risico’s en voorzorgmaatregelen van/voor honden.

Hier lees je dat stukje.

Ik had niet verwacht aangevallen te worden door een schaap. Tijdens onze fietstocht over de hele slechte weg zaten wij in de buurt van een estancia te lunchen toen er enkele schapen (enkele vrouwtjes en één mannetje) steeds dichter bij kwamen.

Bij dichterbij komende honden werkt het vaak heel afschrikkend om de beweging van het oprapen van een steen te maken. De honden hebben al zovaak mee gemaaakt dat ze die steen daarna naar hun hoofd krijgen dat ze er bij voorbaat van door gaan.

Schapen hebben deze pavlovreactie niet. Stampvoeten en aanvallende bewegingen maken hadden ook geen effect, in ieder geval niet op het mannetjesschaap. Deze nam zelfs op een gegeven moment een aanloopje en met het hoofd lichtjes naar beneden gebogen rende hij op me af. Een welgemikte defensieve trap tegen de kop van het beest (niet zo hard) zorgde er voor dat het beest ’optiefte’.

Reacties

*
Schaap
22 augustus 2006, door PeteR
Ik herinner me nog een scene uit Trainspotting waar Renton of Sick Boy een hond tussen de ogen schiet. De reactie is: ’Nice shot for a vegetarian’. Zo zie je maar hoe je perspectief kan veranderen.
*
Schaap
17 augustus 2006

Hoi Pim (en Lisette natuurlijk), hier een berichtje van oma Jo. Ik heb via je vader en moeder gehoord dat we toch konden communiceren op deze manier. Ik vind het enorm leuk en interessant wat jullie doen. Els is dit berichtje nu aan het typen. Ik heb tot nu toe alle berichten gelezen (via je vader en moeder) en vind het heel interessant. Ik vind het onvoorstelbaar dat dit allemaal mogelijk is, dat je kunt praten met mensen aan de andere kant van de wereld. Ik heb ook gehoord dat je naar de kapper bent geweest voor €1,37 en dat is natuurlijk niet duur. Ik heb nu een paar dagen vakantie in Ootmarsum. Misschien lezen we morgen een reactie van jullie, en anders hoor ik het wel via Rob en Els die jullie nu ook gaan volgen via de computer.

Groeten van Oma Jo (Rob, Bas, Jaap en Els)
o
Schaap
18 augustus 2006, door Pim

Dag Jo (en Els, Rob, Bas & Jaap natuurlijk)

Ik ben behoorlijk trots dat mijn 82-jarige (?) oma nog de stap heeft gezet om digitaal te communiceren met haar ontzettend digitale kleinzoon. Ik heb vandaag nog een ’ouderwetse’ ansichtkaart voor je op de bus gedaan, omdat je de enige bent in mijn omgeving, waarvan ik dacht dat ik die niet kon bereiken met deze website of via e-mail.

Zoals je misschien al wel hebt gelezen en begrepen gaat het hier uitstekend, houden we vandaag een rustdag in een luxueus hotel (naar Argentijnse begrippen duur, naar Nederlandse begrippen helemaal niet) en verwachten we nog drie tot vier weken in Argentinië te fietsen alvorens de grens met Bolivia over te steken.

De omstandigheden zijn af en toe relatief gezien zwaar:
- slechte wegen
- koude nachten
- hoge bergpassen maar er staan zo veel mooie dingen tegenover dat dat het allemaal meer dan waard is.

Liefs en groeten van Lisette en Pim

Vandaag is een rustdag. Wat doe je dan? Internetten. Maar ook de was, fietsonderhoud, schoenen poetsen, eindelijk verder lezen in een boek van 2 kilo, de voorraad voor de komende dagen plannen en inslaan, en last-but-not-least naar de kapper

De was is een steeds terugkerende klus. Met de hand wassen is veel werk en zorgt dat je wasmachines met andere ogen gaat bekijken. Eens in de paar (3-4) weken laten we een grote was doen, maar de wasjes tussendoor doen we zelf met behulp van de onvolprezen Ortlieb-teil.

Fietsonderhoud is op een wat langere reis erg belangrijk. Onze fietsen zijn nog nooit zo in de watten gelegd. Elke duizend km worden de kettingen omgedraaid, grondig gepoetst en krijgen de tandwielen een schoonmaakbeurt. Tussendoor gaat er ook regelmatig een lap langs en wordt de boel gesmeerd. Voorheen heb ik wel eens lacherig gedaan over fietsers die altijd met blinkende tandwielen rijden, maar je voelt weldegelijk het verschil.

Na mijn eerste lekke band bleek dat de binnenband erg moeilijk plakbaar was (groot gat en scheur in een naad). Volgende keer gaan er voor een grote reis dus niet alleen nieuwe buitenbanden op, maar ook nieuwe binnenbanden. En Kenda-binnenbanden gaan in de ban. Uiteindelijk hebben we bij een supermarkt (!?) in het dorp een nieuwe binnenband gevonden van twijfelachtige kwaliteit en met een groter ventiel dan we nu gebruiken. Als we die nodig hebben moet dus eerst het ventielgat in de velg uitgeboord. Volgende keer toch vooraf maar laten doen en met autoventielen gaan fietsen?

Onze schoenen hebben veel te lijden van temperatuurverschillen, zweet en vooral heel veel stof. We fietsen met (semi-)lage bergschoenen op zogenaamde downhill-pedalen. Na de reis zijn ze waarschijnlijk helemaal op. Tijd voor een poetsbeurt. Aan een klein potje schoensmeer hadden we gelukkig gedacht.

Ik fiets rond met een heel dik boek: Sferen van Peter Sloterdijk. Razend interessant een heel toepasselijk voor onderweg. Het gaat niet over de traditionele filosofische vraag ’wat is de mens?’, maar over de vraag ’waar is de mens?’. Maar zoals wel vaker lees ik onderweg weinig. In een koud tentje is het ’s avonds moeilijk om comfortabel te lezen en bij daglicht zitten we veel op de fiets. Vandaag las ik pagina 23-35 en heb ik weer voor zeker 2 weken stof tot nadenken opgedaan. Na een maand leesvakantie moet ik toch maar eens serieus beginnen.

De komende dagen bezoeken we twee nationale parken die in een soort woestijn met bijzonder weinig voorzieningen liggen. Eerst het park Ischigualasto (ook wel ’Valle de la Luna’ genoemd) en daarna Talampaya. Dat betekent 3 fietsetappes en 2 verblijfdagen voordat we weer in de bewoonde wereld zijn. Dat wordt ons langste verblijf in ’the bush’ tot nu toe. Onderweg zijn volgens de man van de ’VVV’ wel plekken waar je water kan krijgen. Vandaag hebben we dus eerst bedacht wat we aan eten moeten meenemen en dat vervolgens ingekocht. Het kopen van voldoende geschikte groenten was daarbij de grootste uitdaging. Het is een heel gesleep, maar goed eten is belangrijk om in goede conditie te blijven en om te kunnen blijven genieten in plaats van afzien.

En tot slot is Pim naar de kapper geweest. Ik had dat de eerste dag in Buenos Aires al gedaan. Pim tondeert zich normaal elke week, zodat het altijd tussen de pakweg 3 en 6 mm lang is. Nu was het uitgegroeid tot een soort borstelig kort kapsel. Hij heeft overwogen om pas op Schiphol, alvorens de douane te passeren naar de kapper te gaan. Maar zijn zonnepet begon wat krapjes aan te voelen door de nieuwe haardos. Zojuist is hij voor het eerst sinds 1990 naar de kapper geweest voor het enorme bedrag van 5 peso (1,27 euro).