Na ongeveer 300 km Uruguay en meer dan 3000 km Argentinië zijn we in grensplaats La Quiaca. Morgen fietsen we Bolivia in. Tijd voor een terugblik. We zijn dol op lijstjes en statistieken. Lijstjes zijn een drastische samenvatting, dus doen vanzelfsprekend onrecht aan twee-en-een-halve maand reizen. Maar toch, deel 2: (de aanvoerders van) de lijstjes.

Speciaal voor Roeland – de beste koffie en ook overheerlijke gebakjes, ’facturas’, ’alfajores’ en andere denkbare zoetigheden: Confitería Europa in Cosquin (Córdoba), op de hoek van Sabatini en Juan de Perón. Een lijst met 12 lokaties met uiterst drinkbare koffie langs onze route is beschikbaar.

Beste eten: lekkere sandwich vegetariano (=salade met brood i.p.v. andersom), papas fritas en bier of wijn bij het restaurant van NP Talampaya. Bij goed weer op een heerlijk terras.

Lekkerste wijn: Nanni Torrontés uit Cafayate, bovendien organico.

Lekkerste yerba: Taragüi, de groene verpakking, con palo (takjes), bajo tenido de polvo (gruis). De rode verpakking (con palo) is ook goed.

Vieste yerba: Don Juan, pure ’polvo’, goedkoop bocht en levert geen goede ’pakking’ in de maté.

Beste hotel: Hostería de Iruya, met tevens het mooiste uitzicht (nek aan nek met het hotel bij de ruïnes van Quilmes).

Fijnste camping: Villa del Totoral, qua voorzieningen (licht, tafel met losse stoelen, (houtgestookte) warme douche en warm afwaswater, beschaafde honden, vlak kampeerplekje en qua eigenaar (Mario).

Mooiste wildkampeerplek: op weg naar de Cuesta de Miranda, tussen wonderlijke rotsformaties.

Vreemdste kampeerplek: bij de politie in Emilia.

Slechtste weg: tussen de ’camino de los túneles’ en Chepes, 20 km aan weerszijden van de provinciegrens tussen Córdoba (ruta 28) en La Rioja (ruta 20). Oorzaak: grote hoeveelheden mul zand. Het uitzicht vanaf de tunnels is heel bijzonder, de condor bij de mirador hadden we bijna uit de lucht kunnen pakken, maar fiets die weg niet! Toen we bij het eerste asfalt over onze schouder keken lazen we een bord met ’deze weg is gesloten, alleen bestemmingsverkeer’.

Mooiste klim: loodzwaar maar erg mooi, omhoog vanuit Iruya (2800m) naar de col op 4000m. Handig: de bus naar beneden. Kijk van tevoren in het dorp bij de kerk naar de bustijden. De kwaliteit van het wegdek is aan de andere kant van de col namelijk veel slechter. Afdalen is dan zeker na zo’n klim uiterst vermoeiend en slopend.

Mooiste afdaling: vanaf de Piedra de Molinos. Eindeloos haarspelden over een goede ’ripio’ naar een steeds groener wordend dal. Kamperen kan bij een cafetaria op het tegenoverliggende voetbalveld. Maar 2 km verderop is een hospedaje waar je ook bij kamperen.

175 kilometer geleden verlieten wij het asfalt, niet wetende wat voor wegen ons te wachten stonden.

Wij beschikken over diverse soorten bronnen om onze route te bepalen.
- Lisette heeft thuis al veel onderzoek gedaan, onder andere op basis van reisverhalen van anderen (op internet)
- Een reisgids (Footprint)
- Een ’Nelles’kaart
- Een ’Reise know-how’kaart
- Informatie van lokale Argentijnen

Om vanuit de Valle Traslasierra naar het westen te komen waren grofweg drie mogelijkheden, waarvan er twee uit een ’rode weg’ bestaan en één uit een rechtstreekse ’gele weg’.

Na een mooie klim door hele rustige dorpjes, een ’wilde’ overnachting aan een ’balneario’, vijf tunneltjes, hele mooie uitzichten en een zware, maar hele mooie afdaling met voorbijkomende concors op circa 25 meter afstand, arriveren wij onverwacht in een soort pseudo-woestijn, waarbij de weg uit hele slechte ’tierra’ bestaat met veel mul zand.

k***e weg

Met name Lisette heeft veel moeite met het mulle zand en de gemiddelde snelheid komt niet boven de 8 kilometer per uur, ook omdat we flinke stukken moeten lopen. De in de sportschool getrainde armspieren hebben effect. Na ruim 30 kilometer nadert het einde van de dag en vinden wij een oud, verlaten schooltje, met een tuintje waarin wij kamperen tussen de cactussen.

Omdat wij het resterende deel van de weg vrezen en niet genoeg water en proviant hebben voor nog een ’wilde’ kampeernacht staan wij vroeger op dan gebruikelijk en zijn om kwart over negen op pad.

Na twee uur zijn wij zo’n 12 kilometer opgeschoten en ik zit er even helemaal door heen. Lisette zet door en na zo’n 20 kilometer verbetert de kwaliteit van de ’tierra’ aanzienlijk. Eerder dan verwacht bereiken wij (na 77 kilometer pseudo-woestijn) weer asfalt en de laatste 20 kilometer gaan, met een forse wind in de rug, in hoog tempo.

We spreken, als we het dorpje inrijden, af om het beste en duurste hotel te nemen als beloning voor de ontberingen. Er blijkt maar één hotel te zijn, maar dat heeft voldoende kwaliteit om ons tevreden te stellen.

Reacties

*
K***e weg
9 augustus 2006, door marloes

Hoi Pim en Lisette,

Ik volg jullie avonturen “op de voet” en check jullie log bijna dagelijks. Bij dit verhaal moest ik even denken aan Frank van Rijn in Australië (gelezen?). En ik denk dat jullie geen 14 kilo water aan jullie fietsen hadden hangen… Gelukkig zijn jullie niet in de tierra blijven steken en weer uit de pseudo-woestijn gekomen. Ben benieuwd welke ontberingen er nog wachten.

Oh ja, ik drink hier -nieuwsgierig gemaakt door jullie- tegenwoordig ook maté, gewoon uit een zakje van zonnatura dan. lekker hoor.
o
K***e weg
10 augustus 2006, door Pim

Ha Loes,

we hebben inmiddels wel geoefend met onze waterzak, daar past 10 liter water in. Verder hebben we 2 flessen van anderhalve liter, een thermosfles (voor de maté) van 1,1 liter, 3 bidons van 0,6 liter, een bidon van 0,9 liter en een Sigg flesjes van 0,6.

Snel opgeteld kom ik dan op ongeveer 17,5 liter, wel voor twee personen.
*
K***e weg
7 augustus 2006, door roeland

Hoi fietsers,

tsja, als je met wind in de rug over vlak asfalt wilt fietsen kun je beter in Nederland blijven

Blij met de foto’s, kunnen we echt meekijken. Ik hoop dat de ontberingen die nog komen allemaal eindigen met een overwinning op de elementen en jezelf en natuurlijk met een goeie slaapplaats.

Te lui om een kaart te pakken, dus ik weet niet (precies) waar jullie zijn. Ergens tussen cordoba en catamarca geloof/weet ik. Anke en ik vertrekken zo voor twee (hele!) weken naar Ierland. Gaan we de tips van Pim uitproberen…

Geniet en ’paddle on, paddle on, paddle on…’
*
K***e weg
7 augustus 2006, door Rinnert en Astrid

Hoi Pim en Lisette,

Hier een berichtje uit Rotterdam. Pas nu hebben we jullie website bezocht en zojuist vol interesse gelezen. Nu pas omdat we zelf druk zijn met de voorbereidingen en ook omdat we niet hadden verwacht dat jullie al zoveel zouden hebben gedaan op de site. Leuke en gevarieerde stukjes hebben jullie geschreven. Ondanks de K***te weg, hebben jullie in een maand tijd toch al aardig wat kilometers in de benen, zeg.

We zijn benieuwd hoe wij het gaan vinden allemaal…………….nog 4 weken. Afgelopen weekend hebben we een kampeer-uitzwaaifeestje met onze familie en vrienden georganiseerd, komend weekend deel 2 van onze verhuizing. Ja, het gaat heel hard, spannend allemaal en daarom nog leuker jullie ervaringen nu te lezen.

Blijf genieten!

groeten,

Rinnert en Astrid, Rotterdam

Bridge of Awe – Tobermory

Na een winderige en warme nacht, zodanig dat bij mijn nachtelijke wandeling naar de wc ik mij afvroeg waarom het ’s nachts warmer is dan overdag, vanochtend bij heerlijk weer vertrokken om door Glenn Lonan naar Oban te fietsen. Deze glenn, die we op de ‘terugweg’ ook nog een keer doorfietsen, was bijzonder fraai, met schapen, koeien, stieren, mooie rustige wegjes en fraaie wolkenluchten.

In Oban aangekomen een nieuwe bidon gekocht – ik was het dopje van de vorige kwijtgeraakt – naar de ferry terminal gegaan en Lisette is nog het dorp in geweest voor brood. De (12 uur) ferry was temelijk groot en de hele route aan dek gezeten en genoten van zon en zee. In Craignure boodschappen gedaan, gelunched en in hoog tempo over vlakke weg met winder achter naar Salen gefietst. Vanaf Salen werd de weg een stuk smaller en vooral veel steiler.

De weg was eigenlijk te druk voor het passeerplaatsensysteem. Het lijkt wel of bij goed weer alle Schotten – bij voorkeur in groepjes van drie auto’s – een rondje om het eiland gaan rijden. Je zou ze haast uit hun auto’s willen sleuren wanneer ze gehaast rakelings langs je rijden. Na flink klimmen en dalen op een nieuwe tweestrooksweg in schilderachtig en zeer toeristisch Tobermory aangekomen.

Wegens gebrek aan infobordjes naar de TIC afgedaald over zeer steile straat. De camping was uiteraard boven en een stukje verder. Idyllisch gebeuren met ruisend beekje en caravans goed weggestopt achter een muur.

Nu whisky aan het drinken in de avondzon met voldoende wind om midgets te verjagen. Wie had dat een paar dagen geleden gedacht.