Inmiddels zijn we ruim drie maanden op reis, hebben 66 dagen op de fiets gezeten, 4445 kilometer gefietst, alle hoogten tussen zeeniveau en 4200 meter daarboven bedwongen, 2618 euro uitgegeven en houden wij nu vakantie.

Wij bevinden ons nu in Tafí del Valle, een toeristenresort voor inwoners van Tucumán, waar het ’s zomers zonder veel problemen 45 graden Celcius warm wordt. Door de bergen ten westen van de stad in te trekken is die hitte te ontvluchten. Ondanks dat het nu weekend is, is het relatief rustig hier.

Tafí ligt op 2100 meter hoogte, Tucumán op 431, dus ons wacht nog een mooie afdaling, onder meer door een sub-tropisch bos. Morgen (zondag) is onze laatste fietsdag, woensdag willen wij de trein van Tucumán naar Bs As (spaans / NL) nemen, een reis van 25 uur. Daarna hebben wij nog 4 dagen in Bs As alvorens wij ons vliegtuig via Sao Paulo en London naar Amsterdam nemen, alwaar wij op woensdag 25 oktober aankomen.

In Bs As willen we nog wel een beetje fietsen, bij voorkeur met een lokaal fietsclubje, Bs As is niet echt een stad om op eigen initiatief rond te toeren, er zijn net te veel dubieuze buurten, zie ook het verhaal van mede Rotterdammers Astrid en Rinnert.

Helaas is de site van de Amigos del Pedal al enige tijd ’uit de lucht’.

Eerder schreef ik al over het weer: ondanks dat we al ruim drie maanden onder weg zijn hebben we nog steeds geen regen van betekenis meegemaakt.
- Tijdens de taxirit (7 juli) van het vliegveld naar het hotel in Bs As heeft het anderhalve minuut geregend.
- De tweede avond in Bs As (8 juli), toen ik tortas de verduras ging halen bij het bakkertje op 60 meter afstand van het hotel, regende het.
- Toen wij in de bus van Villazon naar Salta zaten (2 oktober) heeft het een paar minuten een beetje gespetterd.
- Op de camping van Amaicha del Valle (10 oktober) heeft het een heel klein beetje gespetterd, ik denk dat ik door zo’n 45 druppels ben geraakt.

Lisette moppert af en toe over de ruimte en het gewicht van alle regenkleding, die zit namelijk in één van haar fietstassen. Eerder genoemde mede-Rotterdammers hebben het aanzienlijk slechter getroffen. Natuurlijk kan ons ook nog het nodige overkomen, de website van de meteodienst van Argentinië geeft in ieder geval weeralarm na weeralarm af, maar wij weten de dans tot nu toe steeds te ontspringen.

Even laten kwam haar fietsmaatje briesend aangestapt, ze was des duivels dat de beheerder van de camping maar liefst 12 peso voor een overnachting voor 2 personen durfde te rekenen en of wij dat ook hadden betaald. Toen wij vertelden dat we van plan waren hier in totaal vier nachten te blijven begreep ze niets van ons. Vier nachten van 12 peso, samen 48 peso?

Voor de goede orde: één Argentijnse peso is ongeveer 0,25 eurocent waard. Een camping voor 3 Euro per nacht is naar noordwest Europese begrippen natuurlijk zo goed als gratis. Weliswaar is 12 peso wel het meeste dat wij voor een camping hebben betaald, normaal is 10 peso, maar om voor 50 cent ergens in het wild te gaan kamperen, zonder wc en douche, geen haar op mijn hoofd die daar over denkt.

De eerste duitse keek wel een beetje sip en beteuterd, maar de dames dropen wel af om ergens wild te gaan kamperen.

Reacties

*
Vakantie in de vakantie
16 oktober 2006

Ha Lisette en Pim,

Als ik het goed gelezen heb zijn jullie nu ’uitgefietst’. Tevreden, of zouden er nog wel een paar weken achteraan mogen? Bijna dagelijks even kijken wat jullie hebben beleefd is wel erg leuk hoor (bedankt voor alle mooie verhalen!). Wat me ook wel nieuwsgierig maakt, is hoe jullie uitgavenpatroon eruit ziet, wanneer een camping van 3 Euri tot de duurste hoort??! Geniet nog even en tot gauw.

groeten, Allard
o
Vakantie in de vakantie
16 oktober 2006, door Pim

¿Uitgavenpatroon? Zuid Amerika is naar Europese begrippen heel goedkoop. Vooraf hielden wij rekening met een benodigd budget van 30 euro per dag (voor twee personen), maar dat hebben wij tot nu toe niet opgemaakt.

Campings (in Argentinië) kosten tussen de 5 en 12 peso. Uitgezonderd hoogstedelijk gebied kiezen wij (als we in een hotel slapen) voor het best beschikbare hotel, dat kost tussen de 30 (Hualfin) en 220 (Iruya) peso. Wij hebben tot nu toe 60 keer gekampeerd en 42 keer in een hotel, hostería, trein of vliegtuig overnacht. Een deel van de kampeerovernachtingen is gratis omdat we ergens in de natuur stonden.

Qua eten en drinken kiezen wij geen moment voor budget, maar voor kwaliteit.

Openbaar vervoer kost ook ’geen drol’:
- de bus van de top van de 4000 meter col naar beneden kostte 4 peso per persoon (half uur reizen)
- de bus van Atocha naar Uyuni kostte 20 Bolivianos per persoon (2 en een half uur reizen)
- de bus van Llica naar Uyuni kostte 25 Bolivanos per persoon (3 uur reizen)
- de trein van Uyuni naar Villazon kostte 99 Bolivianos per persoon (11 uur reizen)
- de bus van La Quiaca naar Salta kostte 46 peso per persoon (7 uur reizen) – overal gingen er tevens 2 fietsen als bagage mee

- er gaan 4 Argentijnse peso’s in één euro
- er gaan 10 Bolivianos in één euro

Een weerpraatje. Het weer is hier best bijzonder. Toen in Nederland de mussen van het dak vielen waren wij in het laagland bij een aangenaam wintertemperatuurtje van 20-25 graden. Nu het in Nederland is afgekoeld en hier en daar flink regent hebben wij te maken met grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht en is het nog steeds droog.

koud

Sinds we in de bergen bij Cordobá zijn, is het ’s nachts flink koud. Een aantal keren heeft het ook flink gevroren. Daarmee ontstaan nieuwe uitdagingen.

’s Nachts eruit om te plassen is geen feest. Maar veel drinken is belangrijk, dus het moet toch.

Dan het opstaan. Het warme donsslaapzakje verlaten om de vrieskou in te gaan valt niet mee. Vroeg opstaan lukt dus ook niet meer. Het wordt na achten en niet zelden tegen negenen. Dat bekort de toch niet zo lange dagen nog verder. De donzen slaapzakken doen het overigens prima. Pim heeft het zelfs gepresteerd om zich in de koudste nacht tot nu toe, zo in te snoeren dat hij oververhit raakte… Ik ben bijzonder blij met mijn Exped donsmatje.
JPG – 42 kB

Een ander probleem ’s ochtends is water, vloeibaar water waar je nog bij kan ook. Water in de bidons is merendeels bevroren. En als er nog vloeibaar water inzit zit de dop vaak nog vastgevroren. Lang leve de thermosfles die we hebben gekocht om maté te kunnen drinken. Want heb je eenmaal vloeibaar water, dan kunnen we dat verhitten met onze super-benzinebrander en daarin andere dingen ontdooien (doppen van flessen, jam etc.).

Op hoogte (ong. 2000m) in het nationale park Quebrada del Condorito wilde het overdag ook niet boven de 10 graden worden. Met name de wind (uit Patagonië) maakt het koud. Terwijl we verder omhoogfietsen en op de echte hoogvlakte belandden (op 2300m) werd de wind opeens warm. Muts af, sjaal af, handschoenen uit. Verbazingwekkend. Hier beneden op 900m wordt het overdag weer tegen de 20 graden en wordt het ’s nachts nog steeds koud, tegen het vriespunt.

Vandaag laten we voor het eerst de was doen, maar gewoonlijk wassen we de fietskleren zelf. Bij lage temperaturen krijg je daar hele kouwe klauwen van. Net als van de afwas. Daar maken we dus ook water warm voor. Dan wordt het nog schoner ook. Ons brandstofverbruik gaat bij kou dus flink omhoog.

Al met al is het weer hier een goede oefening voor de Altiplano straks. Winterkamperen is nog steeds niet mijn ding, maar om op sommige bijzondere plekken te kunnen komen is het gewoon nodig. Hotels en pensions zijn meestal een muffe aangelegenheid waar we hoestend vandaan komen en dus geen goed alternatief voor kamperen. We zijn erg blij dat de temperatuur nu overdag weer aangenaam is. Voor de zekerheid heb ik vandaag toch maar lamawollen sokken gekocht.

Reacties

*
Het weer
9 augustus 2006, door Mir
Misschien een tip om de bidons bij Pim in de slaapzak te leggen:)
o
Het weer
10 augustus 2006, door Pim
Mijn slaapzak is zo krap (of ik ben zo groot of dik, naar gelang de interpretatie van de lezer) dat er niet heel veel ruimte over blijft in mijn slaapzak-;)
*
Het weer
3 augustus 2006, door Socrates
Wow! Sinds twee weken ben ik terug van mijn fietsvakantie; één nacht werd het 10 graden of minder, en dat vond ik al koud! Ik stuitte toevallig op jullie weblog via planeetgroenlinks.nl, ik ben zelf GroenLinks-lid en student. Bovendien ken ik iemand in Mendoza, dus ik lees jullie avonturen met interesse. Ik zou zelf ook wel eens een rondreis willen maken door Z-Amerika (ben al eens in Rio de Janeiro en omstreken geweest, verder niet), en daarnaast een uitgebreide fietsreis, of gecombineerd. Maar tot dusver heb ik slechts twee fietsvakanties achter de rug, beide midden in de zomer door Nederland en Duitsland. Beginneling dus…

(…) Dan gaat het omhoog naar de Portillo de Lunada. Vanochten op ±450 m hoogte begonnen en we moeten naar 1350 m. De klim gaat geleidelijk en heeft mooie vergezichten.

We hebben ook de eerste echte aanvaring met twee honden. Pim jaagt ze weg met gegrom en één van hen heeft waarschijnlijk een trap gekregen (met schoenplaatje). We komen zoals gebruikelijk in de bergen ook wielrenners en padvinders tegen. In Rio Trueba waar we koffie en cola drinken, oefenen wat kinderen een loopje met castagnettes voor het dorpsfeest van volgende week.

Tijdens de klim zien we aan de andere kant van de coll de wolken al hangen. Dit is zowel coll, provinciegrens als klimaatscheiding. Boven waaien de wolken naar ons toe en doen we wat extra’s aan en voor de laatste keer de helmen op. De afdaling is schitterend, ondanks de wolken. Het is veel groener dan aan de andere kant.

Na San Roque blijkt er bij de rivier toch een kleine camping te zijn. Er staan twee Nederlanders die met dezelfde bus teruggaan. Het begint na korte tijd wat te miezeren, dus we bivakkeren onder de tarp.

(…) Vóór Ayerbe kwamen we langs de ‘Vingers’. Indrukwekkende rotspijlers waar Pim veel foto’s van gemaakt heeft. Het was jammer dat het licht van een ongunstige kant kwam. Vanaf Ayerbe werd het echt landbouwgebied met erg schattige dorpjes. Het werd vooral ook erg heet.

In Casas de Esper – een dorpje van niks – siësta gehouden. Lokale jongetjes waren druk met fietswedstrijdjes, terwijl we uitgeteld op een bankje hingen. Jammer dat er geen drinkwater uit de bron kwam. Wel water gekregen van lokalo’s. Pas na vieren weer vertrokken, terwijl de thermometer op het pleintje nog altijd ±40 °C aangaf.

Na het dorpje Erla, waar ‘water uit Jaca’ uit de bron kwam volgens de oude mannetjes op het immer aanwezige schaduwbankje, werd de weg gelukkig erg makkelijk. Gloednieuw, licht dalend en breed. In noodtempo wegens rauwe konten zijn we naar Ejea gefietst. Ook daar is het stoffig en warm. ’s Avonds laat nog steeds 25+°C. (…)

Het barst hier werkelijk van de ooievaars. Op alle gebouwen, masten en kerken zijn nesten. We aanschouwen ze een tijdje vanaf een bankje bij een hooggelegen kerk. Ze komen en gaan in prachtige glijvluchten en voeren hun jongen. (…)

Bridge of Awe – Tobermory

Na een winderige en warme nacht, zodanig dat bij mijn nachtelijke wandeling naar de wc ik mij afvroeg waarom het ’s nachts warmer is dan overdag, vanochtend bij heerlijk weer vertrokken om door Glenn Lonan naar Oban te fietsen. Deze glenn, die we op de ‘terugweg’ ook nog een keer doorfietsen, was bijzonder fraai, met schapen, koeien, stieren, mooie rustige wegjes en fraaie wolkenluchten.

In Oban aangekomen een nieuwe bidon gekocht – ik was het dopje van de vorige kwijtgeraakt – naar de ferry terminal gegaan en Lisette is nog het dorp in geweest voor brood. De (12 uur) ferry was temelijk groot en de hele route aan dek gezeten en genoten van zon en zee. In Craignure boodschappen gedaan, gelunched en in hoog tempo over vlakke weg met winder achter naar Salen gefietst. Vanaf Salen werd de weg een stuk smaller en vooral veel steiler.

De weg was eigenlijk te druk voor het passeerplaatsensysteem. Het lijkt wel of bij goed weer alle Schotten – bij voorkeur in groepjes van drie auto’s – een rondje om het eiland gaan rijden. Je zou ze haast uit hun auto’s willen sleuren wanneer ze gehaast rakelings langs je rijden. Na flink klimmen en dalen op een nieuwe tweestrooksweg in schilderachtig en zeer toeristisch Tobermory aangekomen.

Wegens gebrek aan infobordjes naar de TIC afgedaald over zeer steile straat. De camping was uiteraard boven en een stukje verder. Idyllisch gebeuren met ruisend beekje en caravans goed weggestopt achter een muur.

Nu whisky aan het drinken in de avondzon met voldoende wind om midgets te verjagen. Wie had dat een paar dagen geleden gedacht.

Hexham-Bankshead

Het begon met veel mooi weer en dat bleef het ook een flinke tijd. Het was tamelijk heuvelig met af en toe steile klimmetjes waarbij de linkerknie van Lisette af en toe opspeelde. We hebben een paar keer Hadrian’s Wall gekruist, waarbij de feitelijke aantrekkelijkheid van de muur niet vreselijk groot is.

In een dorpje hebben we (ik) de achterremblokjes van Lisette vervangen, want die remden niet meer erg hard bij 15% downhill en helemaal niet in de regen. Aan het begin van de middag heeft het twee keer geregend.

Rond drieën bij een kampeerboerderij in Bankshead aangekomen en besloten niet verder te fietsen (in de regen), omdat de volgende camping ruim 30 km verderop ligt en daar hadden we geen zin meer in gezien de regen, de pijnlijke knie van L. en de gemiddelde snelheid tot dan toe. (…)

Met een goed gevoel de ‘horrifying’ camping van Chabeuil achter ons gelaten. Gelukkig was het droog en bleef het droog, en steeds zonniger met een forse noordenwind. Dat maakte de vele kleine en één grote (7 km) klimmen een stuk draaglijker. De grote klim had een aardige apotheose in de vorm van een hele nauwe pas, waar de kracht van de wind nog werd verviervoudigd en je op sommige plekken tegen een helling van ±10 % omhoog werd geblazen. Zelfs het water in het riviertje ter plaatse werd weer omhoog geblazen. (…)

Ik schrijf dit dinsdagochtend, omdat we gisterenavond echt te moe waren. Monsteretappe van 125 km met een boel venijnige klimmetjes. De klimmen op zich waren makkelijker dan in de Ardennen; ik ben maar één heel klein stukje gaan lopen. Maar de afstand was gewoon te lang.

Het boekje en andere fietsers hadden ons gewaarschuwd voor een vreselijk saai landschap, maar dat viel ons erg mee. Akkers in verschillende stadia en met verschillende soorten gewas en hier en daar een plukje bos. Bij zonnig weer zien de dorpen er best aardig uit, maar bij een regentje wel grauw denk ik.

We zijn de Rotte gepasseerd (foto genomen) en ook nog een soort Rottemeren. Pim heeft ’s ochtends eerst binnenbanden gekocht bij de HELA, een ‘winkel van alles’. Dus hij heeft nog een bonus van 10 km gefietst.

Onderweg probeerde een aardige caféhouder met alle geweld ijsblokjes in de SIGG-flesjes te duwen. Het was inderdaad weer eens snokheet. Vandaag ook, maar nu met normale afstand voor de boeg.