We zijn alweer enige tijd thuis.

Na een warme ochtend in Buenos Aires (29˚C om 9:00 ’s ochtends), een turbulente nacht voor/boven de kust van West-Afrika en Portugal en een aantal rondjes boven de Noordzee wegens mist op Schiphol, stonden Anouk, Carlo, Corri, Mirjam, Pieter en Wil ons op te wachten op het vliegveld.

Het is fijn om weer in Rotterdam te zijn!

De wasmachine heeft zijn werk gedaan, de post is gesorteerd en gescand op belangrijke zaken, Proef en de Italiaanse supermarkt tegenover ons huis zijn bezocht en de agenda’s zijn weer in gebruik genomen.

Voor Lisette begon het reguliere leven de zaterdag na aankomst weer met de Provinciale Ledenvergadering van GroenLinks en op woensdag 1 november is Pim weer aan het werk gegaan.

“En, volgende keer op wereldreis?”, vragen sommigen. We denken van niet. Een kleine vier maanden vonden we allebei een prima periode om weg te zijn.

Lang genoeg om geen tijddruk te voelen, tijd te hebben voor omwegen, verandering van plannen of even lekker ergens blijven hangen als het goed bevalt. Tijd genoeg om niet van highlight naar highlight te hoeven haasten, maar ook van de ’saaie’, maar vaak heel charmante en interessante stukken ertussen te kunnen genieten. Lang genoeg om aan het einde weer zin te hebben om naar huis te gaan en ons leven daar weer op te pakken. En kort genoeg om dat leventje weer makkelijk op te kunnen pikken. Kort genoeg om je huis aan te houden, zodat je een vertrouwde plek hebt om naar terug te keren.

Dus graag wel weer een keer wat langer op reis, maar geen ambitie om een extreem lange wereldreis te maken.

’s Ochtends voor vertrek was het druk-druk-druk. De laatste dingen inpakken en opruimen. Check-check-dubbelcheck. Spanning. Niks vergeten? Geen (trein)verkeersopstoppingen?

Op Schiphol zijn Mirjam en Pieter er al om uit te zwaaien. We checken de bagage in. De zorg om de fietsen kan ik nog niet helemaal loslaten. Zullen ze wel heel aankomen?

“Nu heb ik genoeg vliegtuigen gezien”, zei Pieter, een uur voordat we door de douane zouden gaan. Alvorens door de douane te gaan de mobiele telefoons afgegeven aan Corrie en Wil. Gek idee. Bijna vier maanden geen telefoon.

Na het echte uitzwaaien en het passeren van de douane ben je echt op reis. Weg hectiek. Wachten, zitten, hangen, dutjes doen, nog veel meer vliegtuigen kijken, uit het raampje gluren (Porto bij nacht: mooi!), rekken en strekken op een vierkante meter. En dat meer dan 24 uur lang.

En uiteindelijk wordt je dan in Buenos Aires weer ‘uitgespuugd’ en kan de – betrekkelijke – hectiek weer beginnen. Er komen vier stuks bagage van de band van 20+ kilo, waarvan twee onhandig grote dozen met fietsen. Je voelt je kwetsbaar en onhandig en bent doodmoe van 24 uur niks doen en te weinig (L.)/niet(P.) slapen.

Zenuwachtig maak je de dozen open om te controleren of ze nog heel zijn. Gelukkig, op een butsje aan Pim’s bagagedrager na ziet alles er prima uit. Dan een radio-taxi regelen. Ook dat valt mee. Met enig duwen en trekken past het erin. Eerder dan gepland staan we bij het hostal.

De echte reis kan beginnen.