In Argentinië zijn veel honden. Regelmatig rennen honden luid blaffend een eindje met je mee. Tot echte confrontaties is het (nog) niet gekomen. Uit voorzorg zijn zowel Lisette als ik ingeënd tegen rabiës. De mate waarin ze lastig zijn voor ons, fietsers, verschilt.

Zo maakt het uit of je honden in stedelijk gebied of op het platte land tegenkomt. Ook maakt het uit of het om grote of kleine honden gaat. Kleine honden lijken minder ’persoonlijkheid’ te hebben en lijken dat te moeten compenseren met imponeer gedrag, en imponeren doen ze door te blaffen. In stedelijk gebied zijn honden gewend om verjaagd te worden of om stenen naar hun hoofd te krijgen. Alleen het begin van een gooiende beweging kan genoeg zijn om de hond jankend op de vlucht te krijgen. Ik heb een hond doen omvallen van de schrik door een minimale beweging met mijn knie te maken.

In landelijk gebied bewaken de honden vooral het erf van hun baas. Grote honden hebben beter door dan kleine waar de grens tussen erf en openbaar gebied ligt.

Mijn strategie met lastige honden is om zelf meer ’persoonlijkheid’ te hebben dan de hond, zo doe ik altijd mijn zonnebril af en kijk de hond recht in de ogen om te laten blijken dat ik niet bang ben. Als redmiddel heb ik meestal nog een aantal stenen in mijn jas- of broekzak.

Tenslotte blijkt dat de honden in Argentinië niet zo slim zijn, langs de rand van de weg zien we veel doodgereden honden. Ik heb een hondje, die het nodig vond om naar mij te blaffen en mee te rennen, op vijf centimeter gemist zien worden door een passerende auto.

(…) Dan gaat het omhoog naar de Portillo de Lunada. Vanochten op ±450 m hoogte begonnen en we moeten naar 1350 m. De klim gaat geleidelijk en heeft mooie vergezichten.

We hebben ook de eerste echte aanvaring met twee honden. Pim jaagt ze weg met gegrom en één van hen heeft waarschijnlijk een trap gekregen (met schoenplaatje). We komen zoals gebruikelijk in de bergen ook wielrenners en padvinders tegen. In Rio Trueba waar we koffie en cola drinken, oefenen wat kinderen een loopje met castagnettes voor het dorpsfeest van volgende week.

Tijdens de klim zien we aan de andere kant van de coll de wolken al hangen. Dit is zowel coll, provinciegrens als klimaatscheiding. Boven waaien de wolken naar ons toe en doen we wat extra’s aan en voor de laatste keer de helmen op. De afdaling is schitterend, ondanks de wolken. Het is veel groener dan aan de andere kant.

Na San Roque blijkt er bij de rivier toch een kleine camping te zijn. Er staan twee Nederlanders die met dezelfde bus teruggaan. Het begint na korte tijd wat te miezeren, dus we bivakkeren onder de tarp.