Hier staan alleen de reizen die Pim en ik samen hebben gemaakt. Pim heeft ook nog gefietst in Duitsland, Denemarken, Zweden en Engeland.

2001 Groene weg naar de Middellandse Zee

groene route

Mijn eerste grote fietstocht. 2000 km van thuis in Delft/Rotterdam naar Narbonne, of om precies te zijn Gruissan-Plage. Een betreden pad, want het is een van de meest gefietste routes van Europa met een prima routebeschrijving van de Fietskaartinformatiestichting (FIS). Het is een route voor natuurliefhebbers en niet te moeilijk. De Ardennen zijn het zwaarst. Wij deden er een maand over en dat was erg relaxed. Terugreizen was comfortabel met de autoslaaptrein (+fietscompartiment) van Narbonne naar Den Bosch.

2002 Noord-Engeland en Schotland

Columba route

Weer een FIS-route van 1000 mijl in drie weken. Je treft veel minder fietsers dan in Frankrijk op de route en wel iets meer auto’s, omdat er gewoonweg minder wegen zijn. En heel veel schapen. Een heel ander klimaat en landschap. Vooral de westkust van Schotland is zeer de moeite waard, zeker bij mooi weer. Onderschat de vele steile klimmetjes niet.

2003 Frankrijk en Spanje

Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido

Vervolg op de Groene Weg: in Narbonne gestart, de Pyreneeën overgestoken en door de bergen (Pyreneeën, Sierra de la Demanda) naar het westen gefietst, om vanuit Santander een bus terug te nemen. Deze keer zonder routeboekje en met echte bergen en dat is goed bevallen. Na vier weken stonden er 1700 kilometers en 22000 hoogtemeters op de teller. Spanje is prachtig, met vriendelijke mensen en indrukwekkende natuur. Gelukkig is het land groot genoeg om er nog heel veel fietsplezier aan te beleven.

2004 Spanje en Portugal

Rio Lobos

Min of meer een vervolg op vorig jaar: van Logroño, door de Sierra de la Demanda, de Cantabrische bergen met een rondje in de Picos de Europa en een lus door het prachtige Nationale Park van Somiedo, langs de Montes de León naar Porto, weer naar het noorden door het Nationale Park Peneda-Gerês naar Ourense. Van daar met de trein naar Burgos en fietsend met een zuidelijke lus door wederom de Sierra de la Demanda weer terug naar Logroño. Vier weken, 2000 km en een prachtige belevenis. Portugal is niet zo geschikt om te fietsen. De Portugezen die we hebben ontmoet waren ontzettend aardig, maar ze rijden als gekken. Spanje blijft geweldig, met alle prachtige en steeds weer verschillende bergen en kloven.

2005 Spanje

Omgeving Trespaderne

Nog een keer Spanje. De eerste week fietst de vader van Pim mee van Santander naar Logroño, over de Cantabrische rug, langs een stukje bovenloop van de Ebro en door – alweer – de Sierra de la Demanda, waar we een prachtig stuk Via Verde fietsen. Daar na gaan we nog twee weken met z’n tweeën op pad. Vanwege de hitte en bosbranden in het binnenland blazen we ons plan om een stuk van de Camino del Cid te fietsen af. We gaan weer naar het westen door de Cantabrische bergen naar de Picos de Europa, eindigen op de vriendelijke camping in La Vecilla en bezoeken León, met zijn verrassende museum voor moderne kunst. Van daaruit reizen we per trein weer terug naar Logroño, alwaar de fietsslaapbus weer naar NL gaat.

2006 Zuid-Amerika
Van juli tot en met oktober 2006 fietsen we door Argentinië, Uruguay en Bolivia. Veel over deze fietsreis is te vinden in blogvorm op de site.

2008 Tour de France
In mei 2008 fietsen we met Joep, Mascha, Pieter, Masja, Simon, Hanneke, Paul, Martijn, An, Gert-Jan en Mien van de camping van Mien en Leo in Degagnac naar de top van de Mont Ventoux. Het is een ‘luxe’ fietstocht, op de racefiets, met bezemwagen en ‘animeermeisjes’: de biertjes en Ricard staan klaar als we op de camping aankomen.
De beklimming van de Mont Aigoual (bekend van het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé) wordt een ware helletocht, in striemende regen, storm en dichte mist. Alleen An de Vogel, Lisette en ik (Pim) weten de top te bereiken.
De Mont Ventoux wordt zonder grote problemen door iedereen (inclusief Masja en Hanneke op een huurfiets) bedwongen. Pieter is de snelste klimmer (1:44), Pim de snelste daler.

2008 Trans Alp
Aan het einde van de zomer fietsen we in twee weken van München naar Lugano, met beklimmingen van Timmelsjoch, Stelvio, Passo del Fuorn en Albula. Het is de eerste tocht met een recentelijk aangeschafte (tweedehands) Radical Design Cyclone bagagekar. Tijdens de beklimming van de Stelvio oogsten we veel respect van handenvol Italianen op een licht racefietsje. Als beloning voor alle klimmen hangen we vlak voor het einde twee dagen in de Thermen in Vals.

Inmiddels zijn we in Spanje na een flinke ochtendlijke klim over de Coll de Manrel. Deze is inderdaad zeer fietsbaar, rustig en niet erg steil. Inmiddels beland in Terrades waar wij het beter achten even te siësteren. In Agullana koffie gedronken in een mini koffietokootje met dominospelende mannetjes in het steegje voor de koffiejoint.

Wat inkopen gedaan in winkeltje achter een vliegengordijn en op de Plaza Mayor gelunched, gadegeslagen door twee mannetjes die onze fietsen goedkeurend aanschouwden. Het ene mannetje sprak boven verwachting goed Engels, wij spraken beneden verwachting slecht Spaans.

Naar het eigenlijke einddoel van onze reis – de Middellandse Zee – gegaan. Door de ligging van de camping was dat een fluitje van een centîme. (…)

Wij gingen via Gruissan naar Gruissan Plage, door een ogenschijnlijke mini-Camargue, een soort zilte moerasdelta. Gruissan is een soort vreselijke beach-resort, maar dat hebben we niet echt goed gezien, omdat we het stadje nauwelijks zijn ingegaan. We hebben slechts het oude kasteel (ruïne) bekeken. Gruissan Plage was wellicht in de jaren 1960 redelijk hip and fashionable, maar nu is het allemaal wat shabby, met een redelijk lang, breed en schoon zandstrand (niet zo heel druk) en behoorlijke hoeveelheid vakantiehuisjes.

Die doen een beetje aan een verdichte vorm van een US-suburbia denken. Geen huisje is hetzelfde en sommigen verkeren in staat van ontbinding, andere zien er spic en span uit. Ze staan op palen (vanwege overstromingen) zodat je je auto eronder kan parkeren. Om de 4 à 5 huisjes is een asfaltwegje en voor de rest zijn het vooral kiezels en zand. (…)

L. heeft (uiteraard) in zee gezwommen en ik (bij gebrek aan zwembroek) heb beide voeten in de Méditerranéé gestoken. (…)

Op onze tweede rustdag (!) toch nog zo’n 30 km gefietst. Van de camping naar de stad is al bijna 10 km, verder wat sightseeing gedaan en daarbij steile straatjes beklimmen. Eerst naar de VVV, daarna ontbeten in een park, pas rond 12 uur.

Het sluizencomplex – 9 stuks – van het Canal du Midi bezocht. Naar de kathedraal omhoog gefietst, op bankje bij uitzichtpunt koekjes gegeten, terrasje gepikt. Daarna mooie kloostertuin achter de kerk ontdekt en in een heerlijk windje aldaar onder de platanen gezeten. Het lijkt wel of Franse steden en dorpen wedstrijden doen ‘wie de mooiste plataan kan kweken’. (…)

Met een goed gevoel de ‘horrifying’ camping van Chabeuil achter ons gelaten. Gelukkig was het droog en bleef het droog, en steeds zonniger met een forse noordenwind. Dat maakte de vele kleine en één grote (7 km) klimmen een stuk draaglijker. De grote klim had een aardige apotheose in de vorm van een hele nauwe pas, waar de kracht van de wind nog werd verviervoudigd en je op sommige plekken tegen een helling van ±10 % omhoog werd geblazen. Zelfs het water in het riviertje ter plaatse werd weer omhoog geblazen. (…)

Ik schrijf dit dinsdagochtend, omdat we gisterenavond echt te moe waren. Monsteretappe van 125 km met een boel venijnige klimmetjes. De klimmen op zich waren makkelijker dan in de Ardennen; ik ben maar één heel klein stukje gaan lopen. Maar de afstand was gewoon te lang.

Het boekje en andere fietsers hadden ons gewaarschuwd voor een vreselijk saai landschap, maar dat viel ons erg mee. Akkers in verschillende stadia en met verschillende soorten gewas en hier en daar een plukje bos. Bij zonnig weer zien de dorpen er best aardig uit, maar bij een regentje wel grauw denk ik.

We zijn de Rotte gepasseerd (foto genomen) en ook nog een soort Rottemeren. Pim heeft ’s ochtends eerst binnenbanden gekocht bij de HELA, een ‘winkel van alles’. Dus hij heeft nog een bonus van 10 km gefietst.

Onderweg probeerde een aardige caféhouder met alle geweld ijsblokjes in de SIGG-flesjes te duwen. Het was inderdaad weer eens snokheet. Vandaag ook, maar nu met normale afstand voor de boeg.