Aksuat was de eeste film die Lisette en ik samen zagen, tijdens het IFFR van 2000.

Het was een, voor ons, onbegrijpelijke Kazachstaanse film, waarbij de onbegrijpelijkheid mede werd veroorzaakt door de slechte vertaling. Ondanks het feit dat wij geen van beiden Kazachstaans spreken konden we wel vaststellen dat de vertaling niet klopte en bovendien niet synchroon liep met de dialogen.

Recentelijk aten wij in Salta in een pizzeria, vooral bezocht door Salteñas, maar men had zich ook voorbereid op de komst van niet-spaanstaligen. Zo was op de kaart de volgende tekst te lezen:

Due to the limitless increase of the inputs, to avoid our personnel’s discharge and to continue offering them the same quality we see each other in the face of the necessity of charging a percentage in quality of cutleries $0,25 for people.

Op de reguliere (spaantalige) kaart was deze mededeling niet te vinden. Wij weten wel wat het resultaat is van deze mededeling, maar ook dat het resultaat niet wordt gedekt door de vertaling volgens Bablefish:

Wegens de onbegrensde verhoging van de input, om de lossing van ons personeel te vermijden en te blijven aanbiedend hen de zelfde kwaliteit wij elkaar in aanwezigheid van de noodzaak zien om een percentage in kwaliteit van cutleries $0.25 voor mensen te laden.

Wie een ’betere’ vertaling weet dingt mee naar een fles Argentijnse wijn van buitengewone kwaliteit. Klik op het knopje op dit artikel reageren en laat uw fantasie de vrije loop. De jury wordt gevormd door Lisette en Pim en de sluitingsdatum is 25 oktober.

Reacties

*
¿Vertaalcomputer?
8 september 2006, door Mirjam

Há leuk, weer een prijsvraag! Deze geheel op eigen kracht, zonder google. Laat maar komen die wijn!

De strekking van het verhaal is mij ook wel duidelijk en ik dacht tegelijk aan ’pane e coperta’, wat je in Italië altijd moet betalen, een soort ’brood/bestek- en servettengeld’.

De plaatselijke pizzeria-eigenaar is waarschijnlijk een eerste, tweede of derde generatie import uit Italië, die zowel de spaanse als de engelse taal niet geheel machtig is en/of zijn inburgeringscursus niet heeft afgerond:), maar toch heldhaftig een poging doet om zijn inkomsten op legale of illegale wijze op te krikken.

Volgens mij bedoelt Don Corleone ’limited’ waar hij ’limitless’ op zijn kaart heeft gezet, en komt er dus zoiets uit als:

Wegens de beperkte verhoging van de inkomsten (van witwas-maffiageld?), om ontslag van het personeel te voorkomen en om hen (hij verwijst naar het personeel, maar bedoelt vast de klant, of misschien toch het personeel:)?) dezelfde kwaliteit te kunnen blijven bieden, zien wij ons genoodzaakt een toeslag voor de kwaliteit van het bestek te bereken van $0,25 per mens.

Tijdens een avondwandelingetje gisteren in Villaguay (spreek uit: bizjagwai) komen we langs een opvallend gebouw. Het doet mij qua stijl een beetje denken aan het theater de Volksbühne aan het Rosa Luxemburg Platz in Berlijn. We lopen naar binnen.

Het blijkt een bioscoop en tevens theater: Cine Teatro Emilio Berisso. Er draait nu een kinder-animatiefilm. De beheerder Julio Reibel laat ons de projectieruimte, het balkon en de zaal zien. Tegelijkertijd drinken we om beurten maté. We praten – in nog steeds moeizaam Spaans – over films. Pim en Julio kennen beiden de film ’Historias Minimas’ die op het festival in Rotterdam heeft gedraaid.

Hij verteld dat het culturele leven in Villaguay op een laag peil staat. De mensen hebben zeker sinds de crisis van 2001 weinig te besteden. Veel van zijn leeftijdgenoten hebben een betere toekomst in Europa gezocht.

Tot slot vraag ik hem waar hij die mooie RVS thermosfles vandaan heeft. We hadden namelijk besloten onze maté-uitrusting te completeren en hadden niet veel vertrouwen in de lek-dichtheid van de plastic flessen die her in der in supermarkten te koop zijn. Hij wenkt ons naar buiten en even later rijden we in zijn auto met hem door de stad. We komen bij een soort Blokker-winkel, alwaar we een thermosfles bemachtigen. In het hotel regelt Pim heet water en hebben we ons eerste eigen maté-ritueel. We beginnen het zowaar lekker te vinden.

Uruguaanse reclame

Ik weet niet meer zeker of ik het in de film 25 Watts (link 1 en link 2) heb gezien of in een andere Uruguaanse film:

Dagelijks en in ieder stadje, zowel in Uruguay als in Argentinië, wordt reclame gemaakt voor allerhande producten door een soort ’soundsystem’ op je auto of bakbrommer te zetten en rondjes te rijden.

Met schelle overslaande stem en goedkope muzak wordt de nieuwste pastareclame, reclame voor hypotheken en dergelijke aan de man gebracht.

Kijkt men hier niet genoeg TV (in ons hotel zijn er ca. 70 kanalen te ontvangen), of is het bereik van de TV zo verstrooid dat een ’soundsystem’ meer effect heeft?

Edit op 16 juli: Het bleek inderdaad om de film 25 Watts te gaan en ik lees net dat één van de twee regisseurs zeer recentelijk een einde aan zijn leven heeft gemaakt.