In Zuid Amerika hebben we op diverse plekken gefietst waar brede 26″ banden grote winst zouden zijn geweest en om maar vast voorbereid te zijn op een mooie verre fietstocht hebben we dus nu allebei een nieuwe fiets in bestelling.

De fietsen worden binnenkort in losse onderdelen geleverd, wij zullen ze zelf monteren.
Losse onderdelen wil onder meer zeggen: losse naven, spaken en nippels. Dat wordt dus onder meer vier wielen spaken.

De frames komen, zowel voor Lisette als Pim, bij Santos vandaan, namelijk de Santos Travelmaster 2.6 Cromo. Die van Pim wordt Santos zwart, dat is een matte antraciet. Die van Lisette wordt pastel blauw met een iets grijzige vleug.

Binnenkort wordt hier vast meer artikelen (en foto’s) geplaatst over het monteren van de fietsen.

Pim fietst op een (stalen) Koga Miyata Terra Liner Oval uit 2000. Lisette is de gelukkige bezitter van een Snel Safari LX uit 2003. Biede fietsen hebben 28″ wielen en zijn gemonteerd met Shimano LX onderdelen (m.u.v. de achternaaf van Pim). Hoe hebben die fietsen zich gehouden gedurende bijna 4600 kilometer in Zuid-Amerika, waarvan zo’n 1250 kilometer over onverharde wegen variërend van mul zand, wasborden met verschillende golflengten tot het keiharde zout van de Salar de Uyuni.

De fiets van Pim heeft inmiddels 21.100 kilometer afgelegd, waarvan zeker 75% met bagage in bergachtig gebied. De fiets van Lisette heeft zo’n 13.200 kilometer in de wielen en is nog intensiever tijdens vakanties gebruikt.

Pim – KM TLO

Kort voor vertrek bleek de achternaaf van Pim’s fiets beschadigd en dat is opgelost door een nieuw achterwiel (XT naaf, DT Swiss Alpine III spaken en een EXAL SP19 velg) te kopen.

Tijdens de reis, aan de westkant van de Salar de Uyuni, bleek er een scheur in de voorvelg te zitten, deze velg is vervangen door een Rigida exemplaar uit Salta en zal thuis opnieuw worden vervangen worden door een EXAL SP19 velg.

De voornaaf (LX) blijkt ook zijn maximale houdbaarheid bereikt te hebben. In Salta zijn nieuwe kogeltjes en één nieuwe conus gemonteerd, maar thuis gaat hier ook XT (of beter) op.

Tijdens de reis is er in toenemende mate speling in het balhoofd ontstaan. In Tupiza en Uyuni heb ik dit, zonder balhoofdsleutels, maar met twee bahco’s geprobeerd op te lossen, maar inmiddels heb ik een geïndexeerde balhoofdlagering, dat wil zeggen dat rechtdoor fietsen heel makkelijk is, maar om de bocht om te gaan moet de lagering eerst uit een soort voorkeurspositie ’getild’ worden. Gedurende de laatste 1000 kilometer ben ik vaker dan gemiddeld net even de berm in gefietst;-) Thuis wordt het dus een nieuwe balhoofdlagering en blijft dat dan Shimano of wordt het Chris King?

De achterband (47mm Schwalbe Marathon XR) bleek aan het begin van de Salar (na de vorige zomerreis in Spanje (1500 km), het afgelopen fietsseizoen in NL (> 1000 km) en bijna 3900 kilometer in Zuid Amerika) aan ernstige slijtage onderhevig op de wang. Gelukkig hadden we een 37 mm XR vouwband bij ons, die op het voorwiel van Lisette is gelegd (het lichtst belastte wiel), de daarmee vrijgekomen 42mm band is naar het achterwiel van Pim verhuist en de beschadigde achterband is verhuist naar de bagage om in noodsituaties ons te kunnen redden. Deze band is inmiddels met de vuilnisservice van Bs As meegegeven.

Pim heeft onderweg twee lekke banden gehad.

Tijdens de reis van Tucumán naar Buenos Aires is de busmaatschappij nogal ruw met de fiets omgesprongen, zodanig dat er een aantal deuken in de bovenbuis zitten. Verhaal halen bij de busmaatschappij leerde ons dat de afhandeling van een klacht 30 dagen duurt en dat een eventuele schadevergoeding alleen in Argentinië wordt uitgekeerd, onwerkbaar voor ons dus. We hopen dat de schade mee valt, maar daar moet eerst een vakmens naar kijken.

De fietsenmaker in Salta (waar ik de voornaaf heb gereviseerd en later ook een nieuwe velg heb gekocht) keek zo verlekkerd naar onze conussleutels, dat ik heb beloofd om hem deze op te sturen vanuit Bs As.

Lisette – Snel Safari

De fiets van Lisette heeft zich een stuk beter gehouden, maar is dan ook een stuk nieuwer en heeft minder gewicht te dragen.

Tijdens de reis is speling op het balhoofd ontstaan, dit hebben we in Tupiza opgelost en het probleem is daarna weggebleven.

De lak van de fiets is door diverse bus- en treinreizen behoorlijk beschadigd, maar aangezien Lisette nog een nieuwe spuitbeurt van haar fiets te goed heeft van Snel (wegens een roestende lug-verbinding) is dat geen probleem.

Lisette heeft twee lekke banden gehad.

Reacties

*
Welkom thuis!
25 oktober 2006, door roeland
Welkom thuis!

Nadat de problemen met mijn nier overwonnen (b)leken gooit haperende fietstechniek roet in het eten.

Vanuit Uyuni (stad) zijn we de Salar de Uyuni opgetrokken. De eerste nacht kampeerden we ergens op het zout. Het is echt heel bijzonder om op zo’n grote witte vlakte je tentje neer te zetten (hoe kies je de plek?), wetende dat het dichtstbijzijnde obstakel minimaal 20 kilometer verderop is.

Zowel ’s avonds bij de zonsondergang, als ’s ochtend bij zonsopgang zit je ademloos (voor zo ver dat gaat op 3650 meter hoogte) om je heen te kijken.

Ondanks het feit dat er wel zeker ’wegen’ over de Salar lopen hebben we een knipperend LED lampje aan de tent gebonden, om te voorkomen overreden te worden door een nachtelijke passerende automobilist.

De tweede nacht hebben we Isla Incahuasi (in veel reisgidsen en op kaarten ten onrechte aangeduidt als Isla Pescado) overnacht. Volgens de meeste reisgidsen en de Volkskrant is dit eiland inmiddels helemaal verpest door massatoerisme, maar dat is niet waar, in ieder geval niet buiten het hoogseizoen. Iedere bezoeker met onorthodox vervoer, en onorthodox is hier: NIET met een Toyota Landcruiser toertje vanuit Uyuni, wordt bijzonder hartelijk welkom geheten en mag op het eilandje overnachten. Zo hebben we samen met de 8 vaste bewoners en 2 honden de nacht doorgebracht op het eiland.

Na 140 kilometer witte vlakte (met nul (!) meter hoogteverschil) bereikten we de rand van de Salar en controleerde ik mijn fiets en bleek er een flinke scheur in de velg van mijn voorwiel te zitten.

Ik ben voorzichtig doorgefietst naar Llica, heb geïnformeerd naar fietsenmakers (wel aanwezig, maar zonder 28″ velgen) en samen met Lisette besloten om per OV terug te reizen naar Salta in Noord Argentinië, daar een nieuwe velg te regelen en nog een tijdje in Noord Argentinië te fietsen.

Argentinië is namelijk veel comfortabeler dan Bolivia. Als je, zoals wij, door Bolivia fietst, dan kan je maar in beperkte mate gebruik maken van de wat luxere voorzieningen in de gringohubs als Uyuni en Tupiza. Vooral eten is een hachelijke zaak, zelfs als je zelf kookt. Lisette roept “Bolivia is een permanente voedselvergiftiging”. Doordat je al fietsend regelmatig tot boven de 4000 meter klimt heb je alle energie en gezondheid nodig die je kan vinden en dat valt niet altijd mee.

Aangezien we in ieder geval van Bolivia hebben gezien en befietst wat wij vooraf hadden bedacht valt het ons niet zwaar om terug te reizen naar Argentinië.

Vandaag zijn we per bus van Llica naar Uyuni gereist en morgen proberen we de trein van Uyuni naar Villazon te nemen.

UPDATE: Inmiddels zijn we in comfortabel Salta. De eerste Etchart Torrontés is genuttigd en zowaar een behoorlijk vegetarisch restaurantje gevonden. We zijn een (Rigida) velg rijker, waarvan Pim nu een wiel aan het spaken is. Hij is inmiddels overtuigd van het nut van een wielenrichter.

Verder zijn we gisteren bij een fietsliefhebbende uroloog geweest die zijn nier prima heeft bevonden. “Wel de antibioticakuur afmaken, maar verder gewoon lekker gaan fietsen”, zei hij vrij vertaald. Dat is goed nieuws en dat gaan we morgen doen. Plan is om via de Valle de Lerma en Tafí del Valle naar Tucumán te fietsen en aldaar op woensdag 18 oktober de enig overgebleven langeafstands-passagierstrein naar Buenos Aires te nemen

Pim klust een nieuw voorwiel.

Reacties

*
Haperende fietstechniek (update)
1 oktober 2006, door Pim

Wij zijn inmiddels in het bezit van twee kaartjes voor de (zondag)nachttrein naar Villazon.

We hebben het weer in Salta gecheckt (rond de 32 graden Celsius) en kijken uit naar de zuurstof (Salta ligt op 1100 meter hoogte) en de Nanni of Torontes witte wijn op één van de prettige terrassen van Salta.

Het idee is nu om van Salta naar Tucuman te fietsen en vanaf daar de trein naar Bs As te nemen (deze route is één van de heel weinige lange-afstands-treinen in Argentinië)