Na ongeveer 300 km Uruguay en meer dan 3000 km Argentinië zijn we in grensplaats La Quiaca. Morgen fietsen we Bolivia in. Tijd voor een terugblik. We zijn dol op lijstjes en statistieken. Lijstjes zijn een drastische samenvatting, dus doen vanzelfsprekend onrecht aan twee-en-een-halve maand reizen. Maar toch, deel 2: (de aanvoerders van) de lijstjes.

Speciaal voor Roeland – de beste koffie en ook overheerlijke gebakjes, ’facturas’, ’alfajores’ en andere denkbare zoetigheden: Confitería Europa in Cosquin (Córdoba), op de hoek van Sabatini en Juan de Perón. Een lijst met 12 lokaties met uiterst drinkbare koffie langs onze route is beschikbaar.

Beste eten: lekkere sandwich vegetariano (=salade met brood i.p.v. andersom), papas fritas en bier of wijn bij het restaurant van NP Talampaya. Bij goed weer op een heerlijk terras.

Lekkerste wijn: Nanni Torrontés uit Cafayate, bovendien organico.

Lekkerste yerba: Taragüi, de groene verpakking, con palo (takjes), bajo tenido de polvo (gruis). De rode verpakking (con palo) is ook goed.

Vieste yerba: Don Juan, pure ’polvo’, goedkoop bocht en levert geen goede ’pakking’ in de maté.

Beste hotel: Hostería de Iruya, met tevens het mooiste uitzicht (nek aan nek met het hotel bij de ruïnes van Quilmes).

Fijnste camping: Villa del Totoral, qua voorzieningen (licht, tafel met losse stoelen, (houtgestookte) warme douche en warm afwaswater, beschaafde honden, vlak kampeerplekje en qua eigenaar (Mario).

Mooiste wildkampeerplek: op weg naar de Cuesta de Miranda, tussen wonderlijke rotsformaties.

Vreemdste kampeerplek: bij de politie in Emilia.

Slechtste weg: tussen de ’camino de los túneles’ en Chepes, 20 km aan weerszijden van de provinciegrens tussen Córdoba (ruta 28) en La Rioja (ruta 20). Oorzaak: grote hoeveelheden mul zand. Het uitzicht vanaf de tunnels is heel bijzonder, de condor bij de mirador hadden we bijna uit de lucht kunnen pakken, maar fiets die weg niet! Toen we bij het eerste asfalt over onze schouder keken lazen we een bord met ’deze weg is gesloten, alleen bestemmingsverkeer’.

Mooiste klim: loodzwaar maar erg mooi, omhoog vanuit Iruya (2800m) naar de col op 4000m. Handig: de bus naar beneden. Kijk van tevoren in het dorp bij de kerk naar de bustijden. De kwaliteit van het wegdek is aan de andere kant van de col namelijk veel slechter. Afdalen is dan zeker na zo’n klim uiterst vermoeiend en slopend.

Mooiste afdaling: vanaf de Piedra de Molinos. Eindeloos haarspelden over een goede ’ripio’ naar een steeds groener wordend dal. Kamperen kan bij een cafetaria op het tegenoverliggende voetbalveld. Maar 2 km verderop is een hospedaje waar je ook bij kamperen.

Aksuat was de eeste film die Lisette en ik samen zagen, tijdens het IFFR van 2000.

Het was een, voor ons, onbegrijpelijke Kazachstaanse film, waarbij de onbegrijpelijkheid mede werd veroorzaakt door de slechte vertaling. Ondanks het feit dat wij geen van beiden Kazachstaans spreken konden we wel vaststellen dat de vertaling niet klopte en bovendien niet synchroon liep met de dialogen.

Recentelijk aten wij in Salta in een pizzeria, vooral bezocht door Salteñas, maar men had zich ook voorbereid op de komst van niet-spaanstaligen. Zo was op de kaart de volgende tekst te lezen:

Due to the limitless increase of the inputs, to avoid our personnel’s discharge and to continue offering them the same quality we see each other in the face of the necessity of charging a percentage in quality of cutleries $0,25 for people.

Op de reguliere (spaantalige) kaart was deze mededeling niet te vinden. Wij weten wel wat het resultaat is van deze mededeling, maar ook dat het resultaat niet wordt gedekt door de vertaling volgens Bablefish:

Wegens de onbegrensde verhoging van de input, om de lossing van ons personeel te vermijden en te blijven aanbiedend hen de zelfde kwaliteit wij elkaar in aanwezigheid van de noodzaak zien om een percentage in kwaliteit van cutleries $0.25 voor mensen te laden.

Wie een ’betere’ vertaling weet dingt mee naar een fles Argentijnse wijn van buitengewone kwaliteit. Klik op het knopje op dit artikel reageren en laat uw fantasie de vrije loop. De jury wordt gevormd door Lisette en Pim en de sluitingsdatum is 25 oktober.

Reacties

*
¿Vertaalcomputer?
8 september 2006, door Mirjam

Há leuk, weer een prijsvraag! Deze geheel op eigen kracht, zonder google. Laat maar komen die wijn!

De strekking van het verhaal is mij ook wel duidelijk en ik dacht tegelijk aan ’pane e coperta’, wat je in Italië altijd moet betalen, een soort ’brood/bestek- en servettengeld’.

De plaatselijke pizzeria-eigenaar is waarschijnlijk een eerste, tweede of derde generatie import uit Italië, die zowel de spaanse als de engelse taal niet geheel machtig is en/of zijn inburgeringscursus niet heeft afgerond:), maar toch heldhaftig een poging doet om zijn inkomsten op legale of illegale wijze op te krikken.

Volgens mij bedoelt Don Corleone ’limited’ waar hij ’limitless’ op zijn kaart heeft gezet, en komt er dus zoiets uit als:

Wegens de beperkte verhoging van de inkomsten (van witwas-maffiageld?), om ontslag van het personeel te voorkomen en om hen (hij verwijst naar het personeel, maar bedoelt vast de klant, of misschien toch het personeel:)?) dezelfde kwaliteit te kunnen blijven bieden, zien wij ons genoodzaakt een toeslag voor de kwaliteit van het bestek te bereken van $0,25 per mens.

Vegetariër? In Argentinië? Maar dat is toch het land van de grote biefstukken? Vaak is ons gevraagd of dat wel goed gaat. Ja, dat gaat goed. Als we niet oppassen rollen we straks tonnetjerond de Andes in.
Argentinië is niet alleen het land van de asadores, maar ook van de pasta’s en pizza’s. Italiaanse migranten hebben hun sporen in de keuken duidelijk nagelaten. Dus ook als we buiten de deur eten is tot nu toe altijd iets te regelen.

En we koken vaak zelf. Er zijn prima groenten te koop en als je een beetje oplet ook wel nootjes. Verder zijn we tot nu toe door het land van de koeien gefietst, ook van melkkoeien. Er is dus volop kaas en yoghurt te koop. Het sauzen-aanbod is wel eenzijdig. Tomaat, tomaat en tomaat, weliswaar wisselend gekruid. We gaan nu op zoek naar soepjes om ook eens wat anders te eten. Asperge-soepsaus werkt prima. Alleen pasta verveelt ook, dus gisteren hebben we rijst gekocht en gegeten.

Verder is het hier een paradijs voor zoetekauwen. Elke bakker (en elk klein dorp heeft er een) heeft een keur aan zoete broodjes en gebak-achtige dingen te koop voor een habbekrats. Hier en daar is volkoren brood te verkrijgen, maar meestal is het stokbrood-achtig. In Europa smeren we daar chocoladepasta op. Hier afwisselend dulce de leche (een soort caramel/melk-pasta) en vruchtenjam.

Vegetarisch eten in Argentinië gaat tot nu toe dus prima.

P.S. Dit stukje is pas in Miramar gepubliceerd, vanwege digi-problemen.