Hier staan alleen de reizen die Pim en ik samen hebben gemaakt. Pim heeft ook nog gefietst in Duitsland, Denemarken, Zweden en Engeland.

2001 Groene weg naar de Middellandse Zee

groene route

Mijn eerste grote fietstocht. 2000 km van thuis in Delft/Rotterdam naar Narbonne, of om precies te zijn Gruissan-Plage. Een betreden pad, want het is een van de meest gefietste routes van Europa met een prima routebeschrijving van de Fietskaartinformatiestichting (FIS). Het is een route voor natuurliefhebbers en niet te moeilijk. De Ardennen zijn het zwaarst. Wij deden er een maand over en dat was erg relaxed. Terugreizen was comfortabel met de autoslaaptrein (+fietscompartiment) van Narbonne naar Den Bosch.

2002 Noord-Engeland en Schotland

Columba route

Weer een FIS-route van 1000 mijl in drie weken. Je treft veel minder fietsers dan in Frankrijk op de route en wel iets meer auto’s, omdat er gewoonweg minder wegen zijn. En heel veel schapen. Een heel ander klimaat en landschap. Vooral de westkust van Schotland is zeer de moeite waard, zeker bij mooi weer. Onderschat de vele steile klimmetjes niet.

2003 Frankrijk en Spanje

Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido

Vervolg op de Groene Weg: in Narbonne gestart, de Pyreneeën overgestoken en door de bergen (Pyreneeën, Sierra de la Demanda) naar het westen gefietst, om vanuit Santander een bus terug te nemen. Deze keer zonder routeboekje en met echte bergen en dat is goed bevallen. Na vier weken stonden er 1700 kilometers en 22000 hoogtemeters op de teller. Spanje is prachtig, met vriendelijke mensen en indrukwekkende natuur. Gelukkig is het land groot genoeg om er nog heel veel fietsplezier aan te beleven.

2004 Spanje en Portugal

Rio Lobos

Min of meer een vervolg op vorig jaar: van Logroño, door de Sierra de la Demanda, de Cantabrische bergen met een rondje in de Picos de Europa en een lus door het prachtige Nationale Park van Somiedo, langs de Montes de León naar Porto, weer naar het noorden door het Nationale Park Peneda-Gerês naar Ourense. Van daar met de trein naar Burgos en fietsend met een zuidelijke lus door wederom de Sierra de la Demanda weer terug naar Logroño. Vier weken, 2000 km en een prachtige belevenis. Portugal is niet zo geschikt om te fietsen. De Portugezen die we hebben ontmoet waren ontzettend aardig, maar ze rijden als gekken. Spanje blijft geweldig, met alle prachtige en steeds weer verschillende bergen en kloven.

2005 Spanje

Omgeving Trespaderne

Nog een keer Spanje. De eerste week fietst de vader van Pim mee van Santander naar Logroño, over de Cantabrische rug, langs een stukje bovenloop van de Ebro en door – alweer – de Sierra de la Demanda, waar we een prachtig stuk Via Verde fietsen. Daar na gaan we nog twee weken met z’n tweeën op pad. Vanwege de hitte en bosbranden in het binnenland blazen we ons plan om een stuk van de Camino del Cid te fietsen af. We gaan weer naar het westen door de Cantabrische bergen naar de Picos de Europa, eindigen op de vriendelijke camping in La Vecilla en bezoeken León, met zijn verrassende museum voor moderne kunst. Van daaruit reizen we per trein weer terug naar Logroño, alwaar de fietsslaapbus weer naar NL gaat.

2006 Zuid-Amerika
Van juli tot en met oktober 2006 fietsen we door Argentinië, Uruguay en Bolivia. Veel over deze fietsreis is te vinden in blogvorm op de site.

2008 Tour de France
In mei 2008 fietsen we met Joep, Mascha, Pieter, Masja, Simon, Hanneke, Paul, Martijn, An, Gert-Jan en Mien van de camping van Mien en Leo in Degagnac naar de top van de Mont Ventoux. Het is een ‘luxe’ fietstocht, op de racefiets, met bezemwagen en ‘animeermeisjes’: de biertjes en Ricard staan klaar als we op de camping aankomen.
De beklimming van de Mont Aigoual (bekend van het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé) wordt een ware helletocht, in striemende regen, storm en dichte mist. Alleen An de Vogel, Lisette en ik (Pim) weten de top te bereiken.
De Mont Ventoux wordt zonder grote problemen door iedereen (inclusief Masja en Hanneke op een huurfiets) bedwongen. Pieter is de snelste klimmer (1:44), Pim de snelste daler.

2008 Trans Alp
Aan het einde van de zomer fietsen we in twee weken van München naar Lugano, met beklimmingen van Timmelsjoch, Stelvio, Passo del Fuorn en Albula. Het is de eerste tocht met een recentelijk aangeschafte (tweedehands) Radical Design Cyclone bagagekar. Tijdens de beklimming van de Stelvio oogsten we veel respect van handenvol Italianen op een licht racefietsje. Als beloning voor alle klimmen hangen we vlak voor het einde twee dagen in de Thermen in Vals.

We hebben Bolivia al weer ruim een week achter ons gelaten, maar bij gebrek aan internethutten met USB plugjes duurde het even voordat er foto’s beschikbaar waren.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Reacties

*
foto’s Bolivia
9 oktober 2006

De zware tijden in Bolivia hebben in ieder geval wel prachtige foto’s opgeleverd.

groet,

Marloes
*
foto’s Bolivia
9 oktober 2006, door Michel Klijmij
Ik kan alleen maar zeggen: schitterend. Weer iets wat ik moet gaan zien (en dat lijstje is al zo lang )
Publiekelijk Tijdverdrijf

Nadat de problemen met mijn nier overwonnen (b)leken gooit haperende fietstechniek roet in het eten.

Vanuit Uyuni (stad) zijn we de Salar de Uyuni opgetrokken. De eerste nacht kampeerden we ergens op het zout. Het is echt heel bijzonder om op zo’n grote witte vlakte je tentje neer te zetten (hoe kies je de plek?), wetende dat het dichtstbijzijnde obstakel minimaal 20 kilometer verderop is.

Zowel ’s avonds bij de zonsondergang, als ’s ochtend bij zonsopgang zit je ademloos (voor zo ver dat gaat op 3650 meter hoogte) om je heen te kijken.

Ondanks het feit dat er wel zeker ’wegen’ over de Salar lopen hebben we een knipperend LED lampje aan de tent gebonden, om te voorkomen overreden te worden door een nachtelijke passerende automobilist.

De tweede nacht hebben we Isla Incahuasi (in veel reisgidsen en op kaarten ten onrechte aangeduidt als Isla Pescado) overnacht. Volgens de meeste reisgidsen en de Volkskrant is dit eiland inmiddels helemaal verpest door massatoerisme, maar dat is niet waar, in ieder geval niet buiten het hoogseizoen. Iedere bezoeker met onorthodox vervoer, en onorthodox is hier: NIET met een Toyota Landcruiser toertje vanuit Uyuni, wordt bijzonder hartelijk welkom geheten en mag op het eilandje overnachten. Zo hebben we samen met de 8 vaste bewoners en 2 honden de nacht doorgebracht op het eiland.

Na 140 kilometer witte vlakte (met nul (!) meter hoogteverschil) bereikten we de rand van de Salar en controleerde ik mijn fiets en bleek er een flinke scheur in de velg van mijn voorwiel te zitten.

Ik ben voorzichtig doorgefietst naar Llica, heb geïnformeerd naar fietsenmakers (wel aanwezig, maar zonder 28″ velgen) en samen met Lisette besloten om per OV terug te reizen naar Salta in Noord Argentinië, daar een nieuwe velg te regelen en nog een tijdje in Noord Argentinië te fietsen.

Argentinië is namelijk veel comfortabeler dan Bolivia. Als je, zoals wij, door Bolivia fietst, dan kan je maar in beperkte mate gebruik maken van de wat luxere voorzieningen in de gringohubs als Uyuni en Tupiza. Vooral eten is een hachelijke zaak, zelfs als je zelf kookt. Lisette roept “Bolivia is een permanente voedselvergiftiging”. Doordat je al fietsend regelmatig tot boven de 4000 meter klimt heb je alle energie en gezondheid nodig die je kan vinden en dat valt niet altijd mee.

Aangezien we in ieder geval van Bolivia hebben gezien en befietst wat wij vooraf hadden bedacht valt het ons niet zwaar om terug te reizen naar Argentinië.

Vandaag zijn we per bus van Llica naar Uyuni gereist en morgen proberen we de trein van Uyuni naar Villazon te nemen.

UPDATE: Inmiddels zijn we in comfortabel Salta. De eerste Etchart Torrontés is genuttigd en zowaar een behoorlijk vegetarisch restaurantje gevonden. We zijn een (Rigida) velg rijker, waarvan Pim nu een wiel aan het spaken is. Hij is inmiddels overtuigd van het nut van een wielenrichter.

Verder zijn we gisteren bij een fietsliefhebbende uroloog geweest die zijn nier prima heeft bevonden. “Wel de antibioticakuur afmaken, maar verder gewoon lekker gaan fietsen”, zei hij vrij vertaald. Dat is goed nieuws en dat gaan we morgen doen. Plan is om via de Valle de Lerma en Tafí del Valle naar Tucumán te fietsen en aldaar op woensdag 18 oktober de enig overgebleven langeafstands-passagierstrein naar Buenos Aires te nemen

Pim klust een nieuw voorwiel.

Reacties

*
Haperende fietstechniek (update)
1 oktober 2006, door Pim

Wij zijn inmiddels in het bezit van twee kaartjes voor de (zondag)nachttrein naar Villazon.

We hebben het weer in Salta gecheckt (rond de 32 graden Celsius) en kijken uit naar de zuurstof (Salta ligt op 1100 meter hoogte) en de Nanni of Torontes witte wijn op één van de prettige terrassen van Salta.

Het idee is nu om van Salta naar Tucuman te fietsen en vanaf daar de trein naar Bs As te nemen (deze route is één van de heel weinige lange-afstands-treinen in Argentinië)

Werd ik geveld door hoogteziekte of speelt een onwillige nier mij parten? Kamperend op 4000 meter hoogte, ergens tussen Tupiza en Atocha, na een dag met meerdere topjes op 4200 meter hoogte sliep ik de hele nacht niet.

De volgende ochtend was ik zo brak als een konijn, maar omdat ik de hele nacht naar het daglicht (en de warmte van de zon) had verlangd, kwam ik bij het eerste daglicht uit de tent om de afwas te doen, water te koken en thee te maken. Direct daarna ben ik van ellende maar weer in bed gaan liggen.

Omdat we ergens ’in-the-middle-of-nowhere’ bij het samensmelten van twee (drooggevallen) riviertjes kampeerden, was blijven kamperen geen optie.

We wisten dat Atocha ’iets’ verder op moest liggen, maar hoever was onbekend. Boliviaanse wegenkaarten zijn in grote mate een soort raadsel voor gevorderden. Wij bezitten twee kaaren van Bolivia die in belangrijke mate van elkaar afwijken. Uiteindelijk bleek Atocha 34 kilometer verderop te liggen en met hangen en wurgen heb ik Atocha fietsend ’weten te halen’. Inmiddels was ook wel duidelijk dat er geen sprake was van hoogteziekte, bleek ik redelijke koorts te hebben, geen eetlust, ultieme brakheid, enzovoorts.

Vanuit Atocha zijn we per bus naar Uyuni gereist en hebben onze intrek genomen in het beste hotel van het stadje, heb ik het lokale ziekenhuis bezocht, heeft mijn lieve zus goede informatie voor mij ingewonnen, is er contact geweest met ’mijn ziekenhuis’, zit ik aan de antibiotica en hoop ik over een paar dagen weer genoeg hersteld te zijn om de Salar over te steken. Het zou toch al te lullig zijn om de eerste toerist in Uyuni te zijn die de Salar niet te zien krijgt.

Afgelopen nacht heb ik voor het eerst weer uitstekend geslapen, heb ik vandaag voor het eerst weer met smaak ontbeten en gelunchd en heb ik er weer vertrouwen in om Iquique te bereiken.

Zuidwest Bolivia is namelijk niet de ideale plek om ziek te worden. Uyuni is een stadje met iets meer dan 10.000 inwoners, heeft 2 (!) ziekenhuisjes, ééntje voor mensen met een ziektekostenverzekering, en één voor arme Bolivianen zonder verzekering, met bijbehorende verschillen in voorzieningen.

Het ’goede’ ziekenhuis beschikt over een echo apparaat, maar niet over geavanceerde rontgenapparatuur, om bijvoorbeeld nierstenen aan te tonen.

Er is geen uroloog dus ik werd geholpen door de algemene chirurg. Die heeft met een echo mijn slechte nier bekeken, concluceerde dat die ’een zooitje’ was, maar dat was geen nieuws voor mij. Hij was niet in staat om op basis van de echo te concluderen of er sprake is van een gestuwde nier, iets dat elke uroloog zou moeten kunnen.

Op basis van bloed- en urineonderzoek lijkt ’de kwaal’ mee te vallen en is gepastte rust en antibiotica de oplossing. De resultaten van het onderzoek zijn naar Rotterdam gefaxt en ik ben in afwachting van de ’second opinion’.

Reacties

*
Rechtdoor of rechtsomkeert
28 september 2006, door Mirjam

Even een berichtje ter geruststelling van de meelezers:

Het lijkt allemaal mee te vallen, Pim voelt zich beter en gisteren (27-9) zijn Pim en Lisette de Salar opgegaan.
*
Rechtdoor of rechtsomkeert
28 september 2006, door Rinnert en Astrid

Hoi Pim en Lisette,

wij wilden ff jullie route vanaf Sante Fe raadplegen, waar wij nu zitten, hebben we per bus gedaan… Maar komen we erachter dat jullie, of vooral Pim ff flinke tegenslag hebben. Sterkte en succes, neem genoeg rust.

chao,

Rinnert y Astrid
www.stukjefietsen.com
*
Rechtdoor of rechtsomkeert
27 september 2006, door Allard de Goeij

Ha Lisette en Pim,

Dat is wel even schrikken, zeg. Hopelijk valt het allemaal mee met je gezondheid, Pim, hoewel de hoogte ook niet bevorderlijk voor je herstel is… Bij het lezen van jullie verhalen krijg ik wel weer helemaal de kriebels vooral nu Bolivia aan de beurt is. Ik las pasgeleden dat er inmiddels één of ander restaurantje op Isla de Pescado was gebouwd! Echt een afschuwelijk idee. Het is zo’n maagdelijk gebied, dat dit een enorme inbreuk is op de rust die er heerst. De plaatselijke politie zal ook daar wel het nodige aan verdienen, ondanks de inspanningen van de landelijke overheid om dit gebied ’schoon’ te houden. Ga vooral ook kijken bij het treinenkerkhof van Uyuni: echt een Wim Wenders-plek! Nog heel plezier,

groeten, a l l a r d
*
Rechtdoor of rechtsomkeert
27 september 2006

Wat een pech, Pim, dat je nu net dáár lichamelijke klachten hebt gekregen.

We hopen voor jullie dat er goede berichten uit Rotterdam komen, zodat de voorgenomen tocht vervolgd kan worden.

Heel veel sterkte.

Janny en Gerrit Bel
o
Rechtdoor of rechtsomkeert
1 oktober 2006

Ik ben net weer thuis van een Zonnebloemvakantie en hoorde van je moeder wat er mey jou aan de hand was. Gelukkig gaat het nu weer wat beter met je en hebben jullie wel de zout vlakte kunnen zien. We wensen jullie voor de volgende reis nog veel plezier en hopen dat het verder met je goed gaat Pim.

Groetjes Jo en Tjalling.

De eerste dagen in Bolivia zijn iets anders dan ik me had voorgesteld. De overgang is ’zacht’. Het lijkt hier best op Noord-Argentinië. Het grootste verschil is misschien wel dat internet zoveel trager is. Tupiza is een leuk stadje.

De grensformaliteiten bij La Quiaca/Villazón verliepen soepel. De eerste dag was de weg van heel behoorlijke kwaliteit en het landschap niet er spectaculair.

In Tambo, een klein dorpje (46 families) dat op geen van onze twee kaarten staat, mochten we onze tent op het terrein van de school neerzetten. ’s Ochtends vroeg opgestaan om voor schooltijd weg te zijn. Daarbij hielp het uur verschil met Argentinië. De hoofdonderwijzer (?) vond het ook prima dat we er hadden gekampeerd en vroeg ons waarom we niet in het openstaande lokaal waren gaan liggen.

De volgende dag naar Tupiza was de eerste helft makkelijk, want voornamelijk naar beneden. Daarna werd de weg pittiger en het landschap spectaculairder, langs de Rio Tupiza. Aldaar aangekomen hebben we het als beste aangeprezen hotel uit de Footprint reisgids genomen (9 euro per nacht).

Nu zijn we vooral op zoek naar informatie over de weg naar Uyuni. Verhalen, zowel ’live’ als op internet hebben ons wel een beetje bang gemaakt. Maar volgens het reisbureau bij het hotel is de weg de laatste tijd verbeterd. Vanmiddag komen de chauffeurs van de tours naar Uyuni terug die ons meer over de staat van de weg kunnen vertellen. De trein is geen alternatief, want er schijnt een blokkade te zijn die nog zeker tot en met woensdag duurt. Het ziet er nu naar uit dat we het helemaal gaan fietsen en naar verwachting doen we daar wel een dag of vijf over. Overigens schijnt de route wel bijzonder fraai te zijn.