• vías verdes
• TransAndalus

Hier staan alleen de reizen die Pim en ik samen hebben gemaakt. Pim heeft ook nog gefietst in Duitsland, Denemarken, Zweden en Engeland.

2001 Groene weg naar de Middellandse Zee

groene route

Mijn eerste grote fietstocht. 2000 km van thuis in Delft/Rotterdam naar Narbonne, of om precies te zijn Gruissan-Plage. Een betreden pad, want het is een van de meest gefietste routes van Europa met een prima routebeschrijving van de Fietskaartinformatiestichting (FIS). Het is een route voor natuurliefhebbers en niet te moeilijk. De Ardennen zijn het zwaarst. Wij deden er een maand over en dat was erg relaxed. Terugreizen was comfortabel met de autoslaaptrein (+fietscompartiment) van Narbonne naar Den Bosch.

2002 Noord-Engeland en Schotland

Columba route

Weer een FIS-route van 1000 mijl in drie weken. Je treft veel minder fietsers dan in Frankrijk op de route en wel iets meer auto’s, omdat er gewoonweg minder wegen zijn. En heel veel schapen. Een heel ander klimaat en landschap. Vooral de westkust van Schotland is zeer de moeite waard, zeker bij mooi weer. Onderschat de vele steile klimmetjes niet.

2003 Frankrijk en Spanje

Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido

Vervolg op de Groene Weg: in Narbonne gestart, de Pyreneeën overgestoken en door de bergen (Pyreneeën, Sierra de la Demanda) naar het westen gefietst, om vanuit Santander een bus terug te nemen. Deze keer zonder routeboekje en met echte bergen en dat is goed bevallen. Na vier weken stonden er 1700 kilometers en 22000 hoogtemeters op de teller. Spanje is prachtig, met vriendelijke mensen en indrukwekkende natuur. Gelukkig is het land groot genoeg om er nog heel veel fietsplezier aan te beleven.

2004 Spanje en Portugal

Rio Lobos

Min of meer een vervolg op vorig jaar: van Logroño, door de Sierra de la Demanda, de Cantabrische bergen met een rondje in de Picos de Europa en een lus door het prachtige Nationale Park van Somiedo, langs de Montes de León naar Porto, weer naar het noorden door het Nationale Park Peneda-Gerês naar Ourense. Van daar met de trein naar Burgos en fietsend met een zuidelijke lus door wederom de Sierra de la Demanda weer terug naar Logroño. Vier weken, 2000 km en een prachtige belevenis. Portugal is niet zo geschikt om te fietsen. De Portugezen die we hebben ontmoet waren ontzettend aardig, maar ze rijden als gekken. Spanje blijft geweldig, met alle prachtige en steeds weer verschillende bergen en kloven.

2005 Spanje

Omgeving Trespaderne

Nog een keer Spanje. De eerste week fietst de vader van Pim mee van Santander naar Logroño, over de Cantabrische rug, langs een stukje bovenloop van de Ebro en door – alweer – de Sierra de la Demanda, waar we een prachtig stuk Via Verde fietsen. Daar na gaan we nog twee weken met z’n tweeën op pad. Vanwege de hitte en bosbranden in het binnenland blazen we ons plan om een stuk van de Camino del Cid te fietsen af. We gaan weer naar het westen door de Cantabrische bergen naar de Picos de Europa, eindigen op de vriendelijke camping in La Vecilla en bezoeken León, met zijn verrassende museum voor moderne kunst. Van daaruit reizen we per trein weer terug naar Logroño, alwaar de fietsslaapbus weer naar NL gaat.

2006 Zuid-Amerika
Van juli tot en met oktober 2006 fietsen we door Argentinië, Uruguay en Bolivia. Veel over deze fietsreis is te vinden in blogvorm op de site.

2008 Tour de France
In mei 2008 fietsen we met Joep, Mascha, Pieter, Masja, Simon, Hanneke, Paul, Martijn, An, Gert-Jan en Mien van de camping van Mien en Leo in Degagnac naar de top van de Mont Ventoux. Het is een ‘luxe’ fietstocht, op de racefiets, met bezemwagen en ‘animeermeisjes’: de biertjes en Ricard staan klaar als we op de camping aankomen.
De beklimming van de Mont Aigoual (bekend van het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé) wordt een ware helletocht, in striemende regen, storm en dichte mist. Alleen An de Vogel, Lisette en ik (Pim) weten de top te bereiken.
De Mont Ventoux wordt zonder grote problemen door iedereen (inclusief Masja en Hanneke op een huurfiets) bedwongen. Pieter is de snelste klimmer (1:44), Pim de snelste daler.

2008 Trans Alp
Aan het einde van de zomer fietsen we in twee weken van München naar Lugano, met beklimmingen van Timmelsjoch, Stelvio, Passo del Fuorn en Albula. Het is de eerste tocht met een recentelijk aangeschafte (tweedehands) Radical Design Cyclone bagagekar. Tijdens de beklimming van de Stelvio oogsten we veel respect van handenvol Italianen op een licht racefietsje. Als beloning voor alle klimmen hangen we vlak voor het einde twee dagen in de Thermen in Vals.

Nadat de problemen met mijn nier overwonnen (b)leken gooit haperende fietstechniek roet in het eten.

Vanuit Uyuni (stad) zijn we de Salar de Uyuni opgetrokken. De eerste nacht kampeerden we ergens op het zout. Het is echt heel bijzonder om op zo’n grote witte vlakte je tentje neer te zetten (hoe kies je de plek?), wetende dat het dichtstbijzijnde obstakel minimaal 20 kilometer verderop is.

Zowel ’s avonds bij de zonsondergang, als ’s ochtend bij zonsopgang zit je ademloos (voor zo ver dat gaat op 3650 meter hoogte) om je heen te kijken.

Ondanks het feit dat er wel zeker ’wegen’ over de Salar lopen hebben we een knipperend LED lampje aan de tent gebonden, om te voorkomen overreden te worden door een nachtelijke passerende automobilist.

De tweede nacht hebben we Isla Incahuasi (in veel reisgidsen en op kaarten ten onrechte aangeduidt als Isla Pescado) overnacht. Volgens de meeste reisgidsen en de Volkskrant is dit eiland inmiddels helemaal verpest door massatoerisme, maar dat is niet waar, in ieder geval niet buiten het hoogseizoen. Iedere bezoeker met onorthodox vervoer, en onorthodox is hier: NIET met een Toyota Landcruiser toertje vanuit Uyuni, wordt bijzonder hartelijk welkom geheten en mag op het eilandje overnachten. Zo hebben we samen met de 8 vaste bewoners en 2 honden de nacht doorgebracht op het eiland.

Na 140 kilometer witte vlakte (met nul (!) meter hoogteverschil) bereikten we de rand van de Salar en controleerde ik mijn fiets en bleek er een flinke scheur in de velg van mijn voorwiel te zitten.

Ik ben voorzichtig doorgefietst naar Llica, heb geïnformeerd naar fietsenmakers (wel aanwezig, maar zonder 28″ velgen) en samen met Lisette besloten om per OV terug te reizen naar Salta in Noord Argentinië, daar een nieuwe velg te regelen en nog een tijdje in Noord Argentinië te fietsen.

Argentinië is namelijk veel comfortabeler dan Bolivia. Als je, zoals wij, door Bolivia fietst, dan kan je maar in beperkte mate gebruik maken van de wat luxere voorzieningen in de gringohubs als Uyuni en Tupiza. Vooral eten is een hachelijke zaak, zelfs als je zelf kookt. Lisette roept “Bolivia is een permanente voedselvergiftiging”. Doordat je al fietsend regelmatig tot boven de 4000 meter klimt heb je alle energie en gezondheid nodig die je kan vinden en dat valt niet altijd mee.

Aangezien we in ieder geval van Bolivia hebben gezien en befietst wat wij vooraf hadden bedacht valt het ons niet zwaar om terug te reizen naar Argentinië.

Vandaag zijn we per bus van Llica naar Uyuni gereist en morgen proberen we de trein van Uyuni naar Villazon te nemen.

UPDATE: Inmiddels zijn we in comfortabel Salta. De eerste Etchart Torrontés is genuttigd en zowaar een behoorlijk vegetarisch restaurantje gevonden. We zijn een (Rigida) velg rijker, waarvan Pim nu een wiel aan het spaken is. Hij is inmiddels overtuigd van het nut van een wielenrichter.

Verder zijn we gisteren bij een fietsliefhebbende uroloog geweest die zijn nier prima heeft bevonden. “Wel de antibioticakuur afmaken, maar verder gewoon lekker gaan fietsen”, zei hij vrij vertaald. Dat is goed nieuws en dat gaan we morgen doen. Plan is om via de Valle de Lerma en Tafí del Valle naar Tucumán te fietsen en aldaar op woensdag 18 oktober de enig overgebleven langeafstands-passagierstrein naar Buenos Aires te nemen

Pim klust een nieuw voorwiel.

Reacties

*
Haperende fietstechniek (update)
1 oktober 2006, door Pim

Wij zijn inmiddels in het bezit van twee kaartjes voor de (zondag)nachttrein naar Villazon.

We hebben het weer in Salta gecheckt (rond de 32 graden Celsius) en kijken uit naar de zuurstof (Salta ligt op 1100 meter hoogte) en de Nanni of Torontes witte wijn op één van de prettige terrassen van Salta.

Het idee is nu om van Salta naar Tucuman te fietsen en vanaf daar de trein naar Bs As te nemen (deze route is één van de heel weinige lange-afstands-treinen in Argentinië)

De Groene route naar de Middellandse Zee was de eerste fietsreis die Lisette en ik samen maakten, in 2001. Op deze veelgefietste route kom je veel medefietsers tegen. Misschien dat alleen de Donauroute nog meer (NL) fietsers oplevert.

Nadat we in 2002 in Schotland de Columba route hebben gefietst, hadden we het gehad met door anderen omschreven routes en trokken we ons eigen pad, dat ons vooral door Spanje en Portugal leidde. En nu dus door Uruguay en Argentinië terwijl Bolivia en Chili nog op ons liggen te wachten.

Bij vertrek uit Bs As hadden Lisette en ik een kleine weddenschap: wanneer ontmoeten wij de eerste mede-fietsreiziger?

Lisette verwachtte de eerste medefietser tegen te komen in de bergen van Córdoba (voor de 2000 kilometer grens). Ik stelde dat we minimaal 2000 kilometer onderweg zouden zijn alvorens de eerste fietsreiziger tegen te komen.

Op dinsdag 22 augustus 2006, na 2644 kilometer onderweg te zijn, tussen La Ciénaga en San Fernando, kwamen wij Raphaël Gassman uit Zwitserland tegen, naar het zuiden reizend, onderweg naar Mendoza. Raphaël heeft zeven jaar geleden huis en haard verlaten en reist en werkt sindsdien over de gehele wereld. Sinds 9 maanden fietst hij in Zuid Amerika en hij is nu onderweg om in de bergen bij Mendoza als berggids te gaan werken. Hij heeft intensief in Bolivia (onder meer 7 dagen op de Salar de Uyuni) gefietst en heeft nog een aantal waardevolle do’s en dont’s voor ons.

Op dinsdag 29 augustus, na 3032 kilometer, tussen Molinos en Seclantás kwamen wij Romain en Nicolas (geen foto) uit Normandië (Frankrijk) tegen, naar het zuiden reizend in de riching van Córdoba. Reeds 10 maanden onderweg en ondertussen door India, Zuidoost Azië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Chili, Peru en Argentinië gefietst. Dat is een boel plekken voor 10 maanden, maar zo hebben ze heel Bolivia overgeslagen (in de bus gestapt) vanwege de slechte wegen. Met nog ongeveer 1 maand te gaan moeten ze nog in Bs As zien te komen.

Het contrast tussen beide ontmoetingen is groot. Raphaël is bedachtzaam, heeft veel gezien, weet wat hij wil en wat hij niet wil, fietst ongeveer een week kris-kras over de Salar, Romain en Nicolas hebben haast en slaan de ’saaie’ stukken over.

Op zaterdag 2 september 2006, na 3144 kilometer, in de afdaling van de Piedra de Molinos (3349 meter) komen we een Amerikaans stel tegen waarvan ik wel de naam heb gevraagd maar deze vrijwel onmiddelijk weer ben vergeten. Wel heb ik een foto:

Ze komen net uit Bolivia en zijn onderweg naar de parken Ischagualasto en Talampaya over grofweg de omgekeerde route die wij hebben befietst.

In de nacht van 1 op 2 oktober, in de stationsrestauratie van Uyuni komen wij Wolfram Ries, vioolbouwer te Halle (Duitsland) tegen. Hij wacht, net als wij, op de trein naar Villazon, om vanuit daar nog een stuk in Argentinië te fietsen. Hij is ruim anderhalve maand geleden in Mexico begonnen, heeft alle onverharde wegen overgeslagen (per openbaar vervoer gereisd) omdat zijn fiets daar eigenlijk niet geschikt voor is en heeft nog twee weken om in Bs As te komen.

Van Uyuni tot Villazon reizen we samen per trein, we steken de grens naar La Quiaca over, lunchen in La Quiaca, waarna Wolfram op zijn fiets stapt (hij heeft al meer dan een week niet gefietst) en wij een hotel zoeken om de volgende dag per bus naar Salta te reizen. De volgende dag zien we hem, vanuit de bus, fietsen.

Hij heeft samen met zijn vrouw afgesproken dat ze allebei één keer in de drie à vier jaar een tijdje alleen op reis kunnen en dat ze alle andere jaren, samen met hun drie kinderen, naar een relatief saaie bestemming als Zweden of Frankrijk reizen.

Het aantal fietsende medereizigers neemt toe.

Net ten zuiden van Salta ontmoeten wij een Italiaanse botenverhuurder op een Argentijnse mountainbike met een weekendtas overdwars achterop de bagagedrager. Later die dag zien we hem weer, zo’n 40 kilometer zuidelijker. Ondanks de wrakkige uitrusting gaat het wel vooruit (geen foto).

Wat verder naar het zuiden rijden wij een fietsend echtpaar uit Mar del Plata, op een zwaarbeladen tandem, achterop (geen foto).

In de afdaling van de Valle de Lerma, in de buurt van Cafayate, ontmoeten wij Juan en Javier uit Villa Carlos Paz (waar wij begin augustus kampeerden). Zij zijn nog niet zo lang geleden van huis vertrokken en onderweg naar Peru!

Ons bekende fietsreizigers die (binnenkort) hier in de buurt zijn:
-  Astrid en Rinnert uit Rotterdam (PAS OP, onwijs jaren ’90 website), vanaf 8 september vanuit Bs As naar het zuiden
-  Judith a.k.a. Vreer uit Amsterdam, binnenkort vanuit La Paz(?) door Chili naar het zuiden

Nieuwe ontmoetingen met fietsreizigers zullen aan dit artikel toegevoegd worden.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Een eerste poging tot statistieken. Er volgen er ongetwijfeld meer en betere als we thuis zijn. Maar voor andere fietsreizigers, dromers en planners geeft het vast wat informatie.

Plan is om na vervangen van Pim’s velg in Salta nog wat in Argentinië te gaan fietsen, dus hopelijk volgt er meer. Voor het gemak ook nog dezelfde gegevens in Excel.

[1] dagafstand

[2] gemiddelde snelheid

[3] hoogtemeters, allen stijging, bij benadering

[4] tellerprobleem

[5] +lift over grensbrug

[6] +lift door tunnel

[7] tellerprobleem

[8] van Iturbe naar Iruya een pickup geregeld

[9] staat op geen van onze twee kaarten

[10] van Atocha naar Uyuni met bus wegens ziekte, is ongeveer 100 km

[11] vanaf hier tellerprobleem Lisette, dus geen hoogtemeters meer