Nadat de problemen met mijn nier overwonnen (b)leken gooit haperende fietstechniek roet in het eten.

Vanuit Uyuni (stad) zijn we de Salar de Uyuni opgetrokken. De eerste nacht kampeerden we ergens op het zout. Het is echt heel bijzonder om op zo’n grote witte vlakte je tentje neer te zetten (hoe kies je de plek?), wetende dat het dichtstbijzijnde obstakel minimaal 20 kilometer verderop is.

Zowel ’s avonds bij de zonsondergang, als ’s ochtend bij zonsopgang zit je ademloos (voor zo ver dat gaat op 3650 meter hoogte) om je heen te kijken.

Ondanks het feit dat er wel zeker ’wegen’ over de Salar lopen hebben we een knipperend LED lampje aan de tent gebonden, om te voorkomen overreden te worden door een nachtelijke passerende automobilist.

De tweede nacht hebben we Isla Incahuasi (in veel reisgidsen en op kaarten ten onrechte aangeduidt als Isla Pescado) overnacht. Volgens de meeste reisgidsen en de Volkskrant is dit eiland inmiddels helemaal verpest door massatoerisme, maar dat is niet waar, in ieder geval niet buiten het hoogseizoen. Iedere bezoeker met onorthodox vervoer, en onorthodox is hier: NIET met een Toyota Landcruiser toertje vanuit Uyuni, wordt bijzonder hartelijk welkom geheten en mag op het eilandje overnachten. Zo hebben we samen met de 8 vaste bewoners en 2 honden de nacht doorgebracht op het eiland.

Na 140 kilometer witte vlakte (met nul (!) meter hoogteverschil) bereikten we de rand van de Salar en controleerde ik mijn fiets en bleek er een flinke scheur in de velg van mijn voorwiel te zitten.

Ik ben voorzichtig doorgefietst naar Llica, heb geïnformeerd naar fietsenmakers (wel aanwezig, maar zonder 28″ velgen) en samen met Lisette besloten om per OV terug te reizen naar Salta in Noord Argentinië, daar een nieuwe velg te regelen en nog een tijdje in Noord Argentinië te fietsen.

Argentinië is namelijk veel comfortabeler dan Bolivia. Als je, zoals wij, door Bolivia fietst, dan kan je maar in beperkte mate gebruik maken van de wat luxere voorzieningen in de gringohubs als Uyuni en Tupiza. Vooral eten is een hachelijke zaak, zelfs als je zelf kookt. Lisette roept “Bolivia is een permanente voedselvergiftiging”. Doordat je al fietsend regelmatig tot boven de 4000 meter klimt heb je alle energie en gezondheid nodig die je kan vinden en dat valt niet altijd mee.

Aangezien we in ieder geval van Bolivia hebben gezien en befietst wat wij vooraf hadden bedacht valt het ons niet zwaar om terug te reizen naar Argentinië.

Vandaag zijn we per bus van Llica naar Uyuni gereist en morgen proberen we de trein van Uyuni naar Villazon te nemen.

UPDATE: Inmiddels zijn we in comfortabel Salta. De eerste Etchart Torrontés is genuttigd en zowaar een behoorlijk vegetarisch restaurantje gevonden. We zijn een (Rigida) velg rijker, waarvan Pim nu een wiel aan het spaken is. Hij is inmiddels overtuigd van het nut van een wielenrichter.

Verder zijn we gisteren bij een fietsliefhebbende uroloog geweest die zijn nier prima heeft bevonden. “Wel de antibioticakuur afmaken, maar verder gewoon lekker gaan fietsen”, zei hij vrij vertaald. Dat is goed nieuws en dat gaan we morgen doen. Plan is om via de Valle de Lerma en Tafí del Valle naar Tucumán te fietsen en aldaar op woensdag 18 oktober de enig overgebleven langeafstands-passagierstrein naar Buenos Aires te nemen

Pim klust een nieuw voorwiel.

Reacties

*
Haperende fietstechniek (update)
1 oktober 2006, door Pim

Wij zijn inmiddels in het bezit van twee kaartjes voor de (zondag)nachttrein naar Villazon.

We hebben het weer in Salta gecheckt (rond de 32 graden Celsius) en kijken uit naar de zuurstof (Salta ligt op 1100 meter hoogte) en de Nanni of Torontes witte wijn op één van de prettige terrassen van Salta.

Het idee is nu om van Salta naar Tucuman te fietsen en vanaf daar de trein naar Bs As te nemen (deze route is één van de heel weinige lange-afstands-treinen in Argentinië)

De Groene route naar de Middellandse Zee was de eerste fietsreis die Lisette en ik samen maakten, in 2001. Op deze veelgefietste route kom je veel medefietsers tegen. Misschien dat alleen de Donauroute nog meer (NL) fietsers oplevert.

Nadat we in 2002 in Schotland de Columba route hebben gefietst, hadden we het gehad met door anderen omschreven routes en trokken we ons eigen pad, dat ons vooral door Spanje en Portugal leidde. En nu dus door Uruguay en Argentinië terwijl Bolivia en Chili nog op ons liggen te wachten.

Bij vertrek uit Bs As hadden Lisette en ik een kleine weddenschap: wanneer ontmoeten wij de eerste mede-fietsreiziger?

Lisette verwachtte de eerste medefietser tegen te komen in de bergen van Córdoba (voor de 2000 kilometer grens). Ik stelde dat we minimaal 2000 kilometer onderweg zouden zijn alvorens de eerste fietsreiziger tegen te komen.

Op dinsdag 22 augustus 2006, na 2644 kilometer onderweg te zijn, tussen La Ciénaga en San Fernando, kwamen wij Raphaël Gassman uit Zwitserland tegen, naar het zuiden reizend, onderweg naar Mendoza. Raphaël heeft zeven jaar geleden huis en haard verlaten en reist en werkt sindsdien over de gehele wereld. Sinds 9 maanden fietst hij in Zuid Amerika en hij is nu onderweg om in de bergen bij Mendoza als berggids te gaan werken. Hij heeft intensief in Bolivia (onder meer 7 dagen op de Salar de Uyuni) gefietst en heeft nog een aantal waardevolle do’s en dont’s voor ons.

Op dinsdag 29 augustus, na 3032 kilometer, tussen Molinos en Seclantás kwamen wij Romain en Nicolas (geen foto) uit Normandië (Frankrijk) tegen, naar het zuiden reizend in de riching van Córdoba. Reeds 10 maanden onderweg en ondertussen door India, Zuidoost Azië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Chili, Peru en Argentinië gefietst. Dat is een boel plekken voor 10 maanden, maar zo hebben ze heel Bolivia overgeslagen (in de bus gestapt) vanwege de slechte wegen. Met nog ongeveer 1 maand te gaan moeten ze nog in Bs As zien te komen.

Het contrast tussen beide ontmoetingen is groot. Raphaël is bedachtzaam, heeft veel gezien, weet wat hij wil en wat hij niet wil, fietst ongeveer een week kris-kras over de Salar, Romain en Nicolas hebben haast en slaan de ’saaie’ stukken over.

Op zaterdag 2 september 2006, na 3144 kilometer, in de afdaling van de Piedra de Molinos (3349 meter) komen we een Amerikaans stel tegen waarvan ik wel de naam heb gevraagd maar deze vrijwel onmiddelijk weer ben vergeten. Wel heb ik een foto:

Ze komen net uit Bolivia en zijn onderweg naar de parken Ischagualasto en Talampaya over grofweg de omgekeerde route die wij hebben befietst.

In de nacht van 1 op 2 oktober, in de stationsrestauratie van Uyuni komen wij Wolfram Ries, vioolbouwer te Halle (Duitsland) tegen. Hij wacht, net als wij, op de trein naar Villazon, om vanuit daar nog een stuk in Argentinië te fietsen. Hij is ruim anderhalve maand geleden in Mexico begonnen, heeft alle onverharde wegen overgeslagen (per openbaar vervoer gereisd) omdat zijn fiets daar eigenlijk niet geschikt voor is en heeft nog twee weken om in Bs As te komen.

Van Uyuni tot Villazon reizen we samen per trein, we steken de grens naar La Quiaca over, lunchen in La Quiaca, waarna Wolfram op zijn fiets stapt (hij heeft al meer dan een week niet gefietst) en wij een hotel zoeken om de volgende dag per bus naar Salta te reizen. De volgende dag zien we hem, vanuit de bus, fietsen.

Hij heeft samen met zijn vrouw afgesproken dat ze allebei één keer in de drie à vier jaar een tijdje alleen op reis kunnen en dat ze alle andere jaren, samen met hun drie kinderen, naar een relatief saaie bestemming als Zweden of Frankrijk reizen.

Het aantal fietsende medereizigers neemt toe.

Net ten zuiden van Salta ontmoeten wij een Italiaanse botenverhuurder op een Argentijnse mountainbike met een weekendtas overdwars achterop de bagagedrager. Later die dag zien we hem weer, zo’n 40 kilometer zuidelijker. Ondanks de wrakkige uitrusting gaat het wel vooruit (geen foto).

Wat verder naar het zuiden rijden wij een fietsend echtpaar uit Mar del Plata, op een zwaarbeladen tandem, achterop (geen foto).

In de afdaling van de Valle de Lerma, in de buurt van Cafayate, ontmoeten wij Juan en Javier uit Villa Carlos Paz (waar wij begin augustus kampeerden). Zij zijn nog niet zo lang geleden van huis vertrokken en onderweg naar Peru!

Ons bekende fietsreizigers die (binnenkort) hier in de buurt zijn:
-  Astrid en Rinnert uit Rotterdam (PAS OP, onwijs jaren ’90 website), vanaf 8 september vanuit Bs As naar het zuiden
-  Judith a.k.a. Vreer uit Amsterdam, binnenkort vanuit La Paz(?) door Chili naar het zuiden

Nieuwe ontmoetingen met fietsreizigers zullen aan dit artikel toegevoegd worden.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Een eerste poging tot statistieken. Er volgen er ongetwijfeld meer en betere als we thuis zijn. Maar voor andere fietsreizigers, dromers en planners geeft het vast wat informatie.

Plan is om na vervangen van Pim’s velg in Salta nog wat in Argentinië te gaan fietsen, dus hopelijk volgt er meer. Voor het gemak ook nog dezelfde gegevens in Excel.

[1] dagafstand

[2] gemiddelde snelheid

[3] hoogtemeters, allen stijging, bij benadering

[4] tellerprobleem

[5] +lift over grensbrug

[6] +lift door tunnel

[7] tellerprobleem

[8] van Iturbe naar Iruya een pickup geregeld

[9] staat op geen van onze twee kaarten

[10] van Atocha naar Uyuni met bus wegens ziekte, is ongeveer 100 km

[11] vanaf hier tellerprobleem Lisette, dus geen hoogtemeters meer

Voor hen die geïnteresseerd zijn in feiten over onze reis volgt hier wat meer informatie:

Op 9 juli zijn wij al fietsend uit Bs As vertrokken en op 17 september bevinden wij ons in La Quiaca en zullen wij morgen de grens met Bolivia oversteken. Ondertussen hebben wij:

- 3658 kilometer gefietst
- ruim 34 kilometer hoogtemeters overwonnen
- ruim 30 kilometer gedaald (La Quiaca ligt ongeveer op 3450 meter hoogte)
- 52 etappes (fietsdagen) gefietst
- 2 lekke banden gehad (allebei één)
- geen druppel regen gezien
- een minimum temperatuur van -10 graden meegemaakt (’s nachts in Parque Nacional Quebrada de Condorito)
- een maximum temperatuur van +30 graden meegemaakt (meerdere dagen)
- als (voorlopig) hoogste punt 4000 meter bereikt (de naamloze pas tussen Iturbe en Iruya)

Op onderstaande foto is de route na 9 augustus te zien:

De gefietste route tussen 9 augustus en 17 september 2006.

Op 9 juli zijn wij al fietsend uit Bs As vertrokken en op 9 augustus bevinden wij ons in San Agustin de Valle Fertil. Ondertussen hebben wij:

- 2015 kilometer gefietst
- bijna 22 kilometer hoogtemeters overwonnen
- bijna 21 kilometer gedaald (San Agustin ligt ongeveer op 1100 meter hoogte)
- 27 etappes (fietsdagen) gefietst
- 2 lekke banden gehad (allebei één)
- geen druppel regen gezien
- een minimum temperatuur van -10 graden meegemaakt (’s nachts in Parque Nacional Quebrada de Condorito)
- een maximum temperatuur van +30 graden meegemaakt (meerdere dagen)
- als (voorlopig) hoogste punt 2300 meter bereikt (net ten westen van Parque Nacional Quebrada de Conoritos op de Camino del Altes Cumbres)

Reacties

*
Route en andere feiten
18 september 2006, door Corri
Jullie zijn gek op lijstjes en wetenswaardigheden en wat ik hierin mis zijn het aantal overnachtingen laag bij de grond of in aangename/minder aangename hotels of hostels. Ik heb ze even voor jullie geteld op de kaart waarin ze aangetekend; 35 tentjes en 18 hotels/hostels. De eerst paar dagen in Bs As niet meegerekend. Welkom in Bolivia en veel lfs uit Zevenaar van Wil en Corri.

Al enkele weken drongen Argentijnen die wij ontmoetten er op aan om bij het reizen door de Quebrada de Humahuaca zeker een detour te maken naar Iruya.

Op 10 september is het zover, wij gaan op pad naar Iruya, het is alleen niet zo eenvoudig om daar te komen: De enige weg, die begaanbaar is met vervoermiddelen anders dan een paard of een ezel, gaat over een pas van 4000 meter hoog.

Vanaf Ruta Nacional 9 loopt een ripio weg van ongeveer 55 kilometer eerst van ca. 3400 meter hoogte naar 4000 meter om daarna weeraf te dalen naar 2800 meter.

Wij vertrekken ’s ochtends uit Humahuaca, eigenlijk te laat omdat we nog socializen met diverse medekampeerders en na 26 kilometer asfalt en 6 kilometer ripio arriveren we in Iturbe. We realiseren ons dat 29 kilometer klimmen naar 4000 meter hoogte die dag misschien nog wel lukt, maar afdalen naar Iruya niet meer. We zijn niet voldoende geacclimatiseerd om op 4000 meter hoogte te slapen dus zoeken we een andere manier om in Iruya te komen.

Lisette wandelt een winkeltje annex garage binnen en vraagt om vervoermogelijkheden: we kunnen voor 55 peso (13,75 euro) per pick-up naar Iruya, er is één probleem de pick-up is er nog niet, maar om 16:00 kunnen we vertrekken.

Om tien voor vier staan wij klaar en zijn in afwachting van wat komen gaat, voorlopig komt er in ieder geval geen pick-up. Deze is samen met de vrouw van de winkeleigenaar naar een locatie van oude inca-ruines en zou om 16:00 weer terug moeten zijn.

Gedurende lange tijd gebeurd er niets, de winkeleigenaar is bezig een oude Mercedes vrachtwagen te reviseren en vloekt af en toe op zijn vrouw. Rond zes uur komt er een vrachtwagen met een elftal zingende en yellende Iturbenaren het dorp binnen gereden en daarmee is in ieder geval één probleem opgelost: Het is inmiddels te laat om voor het donker heen en terug naar Iruya te rijden en de vrouw van de winkeleigenaar durft/kan/mag niet in het donker deze weg op, de vrachtwagen wordt bestuurd door de zoon van de winkeleigenaar en rijdt wel in het donker. We hebben inmiddels een plan B ontdekt: er rijdt om 22:00 nog een bus (collectivo), maar die komt pas om 23:45 aan en dat is geen fijne tijd om een hotel te zoeken.

Zo rond 19:00 komt eindelijk de pick-up weer terug en wordt alles klaar gemaakt voor vertrek:
-  de fietsen worden ingeladen en vastgebonden
-  wij regelen in het winkeltje nog iets te eten en drinken voor onderweg
-  de chauffeur neemt een mondvoorraad cocabladeren voor onderweg mee

En zo zijn wij tegen half-acht eindelijk op pad: we zitten met een 21 jarige, cocabladeren kauwende chaffeur in het pikke donker in een pick-up over een ruige onverharde weg met diverse haarspelden en afgronden die we door het donker niet kunnen zien.

Ondanks de schijn die de chauffeur tegen heeft hebben we zelden een betere chauffeur meegemaakt, hij kent de weg op zijn duimpje, weet precies wanneer rivierdoorwaardingen te verwachten zijn en loodst ons perfect over de col naar Iruya tot de deur van het door ons gewenste hotel.

In Iruya nemen wij onze intrek in Hosteria de Iruya en we kunnen kiezen uit kamers met en zonder uitzicht. Ondanks het feit dat het donker is en we niet kunnen inschatten hoe het uitzicht is kiezen we voor het uitzicht en daar hebben we de volgende ochtend geen spijt van.

Iruya is werkelijk indrukwekkend en we wandelen de hele dag in en rond Iruya en zijn verbaasd over de rotsen, de kleuren, de plekken waar mensen wonen, waar dieren wandelen. We trekken te voet nog een paar kloven in, moeten diverse malen kleine riviertjes over steken en genieten van de omgeving. Terug in Iruya drinken we witte wijn op het terras van het hotel en lachen ons dubbel om een tafereeltje onder ons:

Een paar jochies zijn op de binnenplaats van een schooltje aan het voetballen en op een gegeven moment stuitert de bal via het dak van de school richting de straat. Tegelijkertijd rennen twee jochies, met kennis van zaken, razendsnel via de toegangspoort naar de straat, wetende dat als de bal op straat beland deze met een noodgang naar het benedeneinde van de straat zal rollen, de helling van de hoofdstraat van Iruya is bijna 30%!

Ook bereiden wij ons voor op de klim van 2800 naar 4000 meter, we zijn op dat moment nog niet hoger geweest dan ca. 3400 meter en weten niet hoe we reageren op de ijle lucht.

De volgende ochtend klimmen we direct steil (meer dan 15%) het dorp uit en na 2,5 kilometer zit Lisette al behoorlijk stuk. In het dorp hebben we al de vertrektijden van de bus uitgezocht en we spreken af om net zo lang door te fietsen als dat we het allebei nog leuk vinden en daarna de bus te nemen.

De >15% in het begin blijkt het steilste en zwaarste stuk te zijn van de hele klim en langzaam maar gestaag komen we steeds hoger. De weg volgt afwisselend een rivier (steil) of gaat haarspeldend (spectaculair, maar veel makkelijker te fietsen) omhoog. Na 5 uur (netto) fietsen en 25 kilometer staan we op de col en zijn beiden moe, voldaan en heel blij. We hebben nog een minuut of tien om uit te hijgen voor dat de bus ons oppikt om ons naar beneden te rijden.

Halverwege de afdaling houdt de bus er om onduidelijke redenen mee op en de chauffeur en zijn hulpje duiken onder de bus en in de motorklep. Na een kwartiertje kloppen en schudden doet de bus het weer en gaat de bus in noodtempo verder naar beneden, Lisette en ik, en ook alle andere passagiers kijken elkaar wat ongelofend aan over de hoge snelheid. Om een andere bus in te halen wordt een soort geitenpaadje steil naar beneden door een rivierbedding gevolgt en schokkend en trillend gaat het highspeed downhill. Ik ben bang dat de fietsen van het dak van de bus trillen, maar kan in de schaduw zien dat de fietsen er nog steeds zijn.

Plotseling, vlak voor een tussentopje, houdt de bus er weer mee op en met de nodige schietgebedjes van de chauffeur en zijn hulpje bereikt de bus, door de snelheid die die had, kruipend het hoogste punt en daarna doet de zwaartekracht zijn werk en rijdt de bus nog enkele kilometers de berg af om uiteindelijk 200 meter voor Iturbe definitief tot stilstand te komen.

Wij pakken onze fiets en bagage en trekken fietsend verder, de overige passagiers worden op de ingehaalde bus gezet en hoe de chauffeur en zijn hulpje het busprobleem oplossen is ons onbekend.

[toon fotos als diashow]

[View with PicLens]

 

Reacties

*
Op en neer naar Iruya
18 september 2006

Wij doen dit jullie niet na. Zitten jullie nooit in angst komt dit wel goed? Een bus die stuk is en dan ook nog naar beneden moet, dan zou ik alle kleuren van de regenboog voor mijn ogen krijgen. We zijn weer zeer benieuwd naar jullie volgend verslag.

Groetjes Jo en Tjalling

175 kilometer geleden verlieten wij het asfalt, niet wetende wat voor wegen ons te wachten stonden.

Wij beschikken over diverse soorten bronnen om onze route te bepalen.
- Lisette heeft thuis al veel onderzoek gedaan, onder andere op basis van reisverhalen van anderen (op internet)
- Een reisgids (Footprint)
- Een ’Nelles’kaart
- Een ’Reise know-how’kaart
- Informatie van lokale Argentijnen

Om vanuit de Valle Traslasierra naar het westen te komen waren grofweg drie mogelijkheden, waarvan er twee uit een ’rode weg’ bestaan en één uit een rechtstreekse ’gele weg’.

Na een mooie klim door hele rustige dorpjes, een ’wilde’ overnachting aan een ’balneario’, vijf tunneltjes, hele mooie uitzichten en een zware, maar hele mooie afdaling met voorbijkomende concors op circa 25 meter afstand, arriveren wij onverwacht in een soort pseudo-woestijn, waarbij de weg uit hele slechte ’tierra’ bestaat met veel mul zand.

k***e weg

Met name Lisette heeft veel moeite met het mulle zand en de gemiddelde snelheid komt niet boven de 8 kilometer per uur, ook omdat we flinke stukken moeten lopen. De in de sportschool getrainde armspieren hebben effect. Na ruim 30 kilometer nadert het einde van de dag en vinden wij een oud, verlaten schooltje, met een tuintje waarin wij kamperen tussen de cactussen.

Omdat wij het resterende deel van de weg vrezen en niet genoeg water en proviant hebben voor nog een ’wilde’ kampeernacht staan wij vroeger op dan gebruikelijk en zijn om kwart over negen op pad.

Na twee uur zijn wij zo’n 12 kilometer opgeschoten en ik zit er even helemaal door heen. Lisette zet door en na zo’n 20 kilometer verbetert de kwaliteit van de ’tierra’ aanzienlijk. Eerder dan verwacht bereiken wij (na 77 kilometer pseudo-woestijn) weer asfalt en de laatste 20 kilometer gaan, met een forse wind in de rug, in hoog tempo.

We spreken, als we het dorpje inrijden, af om het beste en duurste hotel te nemen als beloning voor de ontberingen. Er blijkt maar één hotel te zijn, maar dat heeft voldoende kwaliteit om ons tevreden te stellen.

Reacties

*
K***e weg
9 augustus 2006, door marloes

Hoi Pim en Lisette,

Ik volg jullie avonturen “op de voet” en check jullie log bijna dagelijks. Bij dit verhaal moest ik even denken aan Frank van Rijn in Australië (gelezen?). En ik denk dat jullie geen 14 kilo water aan jullie fietsen hadden hangen… Gelukkig zijn jullie niet in de tierra blijven steken en weer uit de pseudo-woestijn gekomen. Ben benieuwd welke ontberingen er nog wachten.

Oh ja, ik drink hier -nieuwsgierig gemaakt door jullie- tegenwoordig ook maté, gewoon uit een zakje van zonnatura dan. lekker hoor.
o
K***e weg
10 augustus 2006, door Pim

Ha Loes,

we hebben inmiddels wel geoefend met onze waterzak, daar past 10 liter water in. Verder hebben we 2 flessen van anderhalve liter, een thermosfles (voor de maté) van 1,1 liter, 3 bidons van 0,6 liter, een bidon van 0,9 liter en een Sigg flesjes van 0,6.

Snel opgeteld kom ik dan op ongeveer 17,5 liter, wel voor twee personen.
*
K***e weg
7 augustus 2006, door roeland

Hoi fietsers,

tsja, als je met wind in de rug over vlak asfalt wilt fietsen kun je beter in Nederland blijven

Blij met de foto’s, kunnen we echt meekijken. Ik hoop dat de ontberingen die nog komen allemaal eindigen met een overwinning op de elementen en jezelf en natuurlijk met een goeie slaapplaats.

Te lui om een kaart te pakken, dus ik weet niet (precies) waar jullie zijn. Ergens tussen cordoba en catamarca geloof/weet ik. Anke en ik vertrekken zo voor twee (hele!) weken naar Ierland. Gaan we de tips van Pim uitproberen…

Geniet en ’paddle on, paddle on, paddle on…’
*
K***e weg
7 augustus 2006, door Rinnert en Astrid

Hoi Pim en Lisette,

Hier een berichtje uit Rotterdam. Pas nu hebben we jullie website bezocht en zojuist vol interesse gelezen. Nu pas omdat we zelf druk zijn met de voorbereidingen en ook omdat we niet hadden verwacht dat jullie al zoveel zouden hebben gedaan op de site. Leuke en gevarieerde stukjes hebben jullie geschreven. Ondanks de K***te weg, hebben jullie in een maand tijd toch al aardig wat kilometers in de benen, zeg.

We zijn benieuwd hoe wij het gaan vinden allemaal…………….nog 4 weken. Afgelopen weekend hebben we een kampeer-uitzwaaifeestje met onze familie en vrienden georganiseerd, komend weekend deel 2 van onze verhuizing. Ja, het gaat heel hard, spannend allemaal en daarom nog leuker jullie ervaringen nu te lezen.

Blijf genieten!

groeten,

Rinnert en Astrid, Rotterdam

Vandaag hebben wij het toeristische gebied van Entre Rios verlaten. We nemen de eerste mogelijkheid ten noorden van Santa Fé om naar het westen te gaan en fietsen 60 kilometer over ‘tierra’, dat is slechter wegdek dan ‘ripio’.

Tierra

Langs deze weg ligt aan weerszijden moerasgebied met allerlei bijzondere vogels, waaronder een zilverreiger, een bijzonder soort ooievaar en diverse typen roofvogels. Na vier uur in de hitte komen we aan in het dorpje Emilia en bij een kroegje vragen we om mogelijkheden om te overnachten. Die blijken er niet te zijn, wel worden we door verwezen naar de ‘Policia Municipal’.

Daar aangekomen vragen we om een hotel, hostal of zona de acampada en ook hier blijkt dat deze voorzieningen hier niet aanwezig zijn. De ’jefe’ klimt in de telefoon en gaat zo’n 25 minuten zitten bellen. Zijn hulpje noteert onze paspoortnummers en biedt ons maté aan.

Na 25 minuten blijkt het bellen tevergeefs en wordt ons de achtertuin van het politieburo als kampeerplek aangeboden. Ook mogen wij plukken uit de politie-groententuin en dit aanbod accepteren wij graag omdat de lokale supermarkt geen groenten verkoopt.