Ongetraind weggaan geeft fysiek wat ongemakken, maar verder zijn we onder de indruk van deze plek.

Lisette

• vías verdes
• TransAndalus

Hier staan alleen de reizen die Pim en ik samen hebben gemaakt. Pim heeft ook nog gefietst in Duitsland, Denemarken, Zweden en Engeland.

2001 Groene weg naar de Middellandse Zee

groene route

Mijn eerste grote fietstocht. 2000 km van thuis in Delft/Rotterdam naar Narbonne, of om precies te zijn Gruissan-Plage. Een betreden pad, want het is een van de meest gefietste routes van Europa met een prima routebeschrijving van de Fietskaartinformatiestichting (FIS). Het is een route voor natuurliefhebbers en niet te moeilijk. De Ardennen zijn het zwaarst. Wij deden er een maand over en dat was erg relaxed. Terugreizen was comfortabel met de autoslaaptrein (+fietscompartiment) van Narbonne naar Den Bosch.

2002 Noord-Engeland en Schotland

Columba route

Weer een FIS-route van 1000 mijl in drie weken. Je treft veel minder fietsers dan in Frankrijk op de route en wel iets meer auto’s, omdat er gewoonweg minder wegen zijn. En heel veel schapen. Een heel ander klimaat en landschap. Vooral de westkust van Schotland is zeer de moeite waard, zeker bij mooi weer. Onderschat de vele steile klimmetjes niet.

2003 Frankrijk en Spanje

Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido

Vervolg op de Groene Weg: in Narbonne gestart, de Pyreneeën overgestoken en door de bergen (Pyreneeën, Sierra de la Demanda) naar het westen gefietst, om vanuit Santander een bus terug te nemen. Deze keer zonder routeboekje en met echte bergen en dat is goed bevallen. Na vier weken stonden er 1700 kilometers en 22000 hoogtemeters op de teller. Spanje is prachtig, met vriendelijke mensen en indrukwekkende natuur. Gelukkig is het land groot genoeg om er nog heel veel fietsplezier aan te beleven.

2004 Spanje en Portugal

Rio Lobos

Min of meer een vervolg op vorig jaar: van Logroño, door de Sierra de la Demanda, de Cantabrische bergen met een rondje in de Picos de Europa en een lus door het prachtige Nationale Park van Somiedo, langs de Montes de León naar Porto, weer naar het noorden door het Nationale Park Peneda-Gerês naar Ourense. Van daar met de trein naar Burgos en fietsend met een zuidelijke lus door wederom de Sierra de la Demanda weer terug naar Logroño. Vier weken, 2000 km en een prachtige belevenis. Portugal is niet zo geschikt om te fietsen. De Portugezen die we hebben ontmoet waren ontzettend aardig, maar ze rijden als gekken. Spanje blijft geweldig, met alle prachtige en steeds weer verschillende bergen en kloven.

2005 Spanje

Omgeving Trespaderne

Nog een keer Spanje. De eerste week fietst de vader van Pim mee van Santander naar Logroño, over de Cantabrische rug, langs een stukje bovenloop van de Ebro en door – alweer – de Sierra de la Demanda, waar we een prachtig stuk Via Verde fietsen. Daar na gaan we nog twee weken met z’n tweeën op pad. Vanwege de hitte en bosbranden in het binnenland blazen we ons plan om een stuk van de Camino del Cid te fietsen af. We gaan weer naar het westen door de Cantabrische bergen naar de Picos de Europa, eindigen op de vriendelijke camping in La Vecilla en bezoeken León, met zijn verrassende museum voor moderne kunst. Van daaruit reizen we per trein weer terug naar Logroño, alwaar de fietsslaapbus weer naar NL gaat.

2006 Zuid-Amerika
Van juli tot en met oktober 2006 fietsen we door Argentinië, Uruguay en Bolivia. Veel over deze fietsreis is te vinden in blogvorm op de site.

2008 Tour de France
In mei 2008 fietsen we met Joep, Mascha, Pieter, Masja, Simon, Hanneke, Paul, Martijn, An, Gert-Jan en Mien van de camping van Mien en Leo in Degagnac naar de top van de Mont Ventoux. Het is een ‘luxe’ fietstocht, op de racefiets, met bezemwagen en ‘animeermeisjes’: de biertjes en Ricard staan klaar als we op de camping aankomen.
De beklimming van de Mont Aigoual (bekend van het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé) wordt een ware helletocht, in striemende regen, storm en dichte mist. Alleen An de Vogel, Lisette en ik (Pim) weten de top te bereiken.
De Mont Ventoux wordt zonder grote problemen door iedereen (inclusief Masja en Hanneke op een huurfiets) bedwongen. Pieter is de snelste klimmer (1:44), Pim de snelste daler.

2008 Trans Alp
Aan het einde van de zomer fietsen we in twee weken van München naar Lugano, met beklimmingen van Timmelsjoch, Stelvio, Passo del Fuorn en Albula. Het is de eerste tocht met een recentelijk aangeschafte (tweedehands) Radical Design Cyclone bagagekar. Tijdens de beklimming van de Stelvio oogsten we veel respect van handenvol Italianen op een licht racefietsje. Als beloning voor alle klimmen hangen we vlak voor het einde twee dagen in de Thermen in Vals.

tekst

tekst

Wil en Pim IJsendoorn bovenop de eerste echte col

camping Arija

Wij kwamen om circa 12:30, na een lange busreis, aan bij het voetbalstadion van Santander en bereiden ons in een parkje, in de schaduw, met een lunch, voor op het fietswerk. Via kleine kustweggetjes zijn we tot voorbij Torrelavega gefietst, waarna het steiler begon te worden en we op het tempo op moeten letten om Wil er niet af te fietsen.
Pas tegen half negen bereiken we een camping, zetten in hoog tempo twee tentjes op en klussen een avondmaal in elkaar. Net voor sluitingstijd van het campingkroegje bemachtigen we drie ijskoude biertjes.

Wil en Pim IJsendoorn in de bus onderweg naar Spanje

(…) Dan gaat het omhoog naar de Portillo de Lunada. Vanochten op ±450 m hoogte begonnen en we moeten naar 1350 m. De klim gaat geleidelijk en heeft mooie vergezichten.

We hebben ook de eerste echte aanvaring met twee honden. Pim jaagt ze weg met gegrom en één van hen heeft waarschijnlijk een trap gekregen (met schoenplaatje). We komen zoals gebruikelijk in de bergen ook wielrenners en padvinders tegen. In Rio Trueba waar we koffie en cola drinken, oefenen wat kinderen een loopje met castagnettes voor het dorpsfeest van volgende week.

Tijdens de klim zien we aan de andere kant van de coll de wolken al hangen. Dit is zowel coll, provinciegrens als klimaatscheiding. Boven waaien de wolken naar ons toe en doen we wat extra’s aan en voor de laatste keer de helmen op. De afdaling is schitterend, ondanks de wolken. Het is veel groener dan aan de andere kant.

Na San Roque blijkt er bij de rivier toch een kleine camping te zijn. Er staan twee Nederlanders die met dezelfde bus teruggaan. Het begint na korte tijd wat te miezeren, dus we bivakkeren onder de tarp.

Ook vandaag was een zogenaamde ‘rustdag’. We kwamen traag op gang en koersten toen richting de Cañon waar we een goed verhaal en mooie plaatjes van op internet gezien hadden. In Hontaria del Pinar vroegen we een aantal locals de weg, nadat we verkeerd waren gereden. Zij en ook nog de aanwezig bordjes, leidden ons ín de cañon in plaats van erlangs.

De rivier zelf was voorlopig afwezig. Het pad bij tijd en wijle ook. We moesten regelmatig van oever wisselen om een matig tot slecht pad te kunnen volgen. Dat betekent iedere keer door een stenige dan wel zandige rivierbedding ploeteren. Intussen groeien de zijkanten van de rivier soms uit tot hoge rotsen.

Na bijna een uur ploeteren komen we een stel aardige Basken tegen die goed Engels spreken en een aantal keren in NL zijn geweest. Ze hebben zoals veel Spanjaarden een tweede huisje, in Vinuesa. We krijgen paraguajo’s te proeven, een soort perziken. Ze vertellen dat het pad na de brug van de zeven ogen beter wordt. Dat is ook zo.

Inmiddels zitten we wat krap in het water, mede omdat we vergeten zijn dat er nog een pak zumo de naranja in mijn achtertas zit. Het wegje wordt inderdaad makkelijker en komt al snel bij een bron, een buis die in een soort vijver uitkomt.

De cañon wordt steeds spectaculairder en er komt water in de rivier te staan. De rotsen zijn veelkleurig en er zitten gaten en bogen in. Steeds meer gieren circelen boven ons hoofd en voeren jongen die op de hoge terrassen in de rotsen zitten. (…)

Ondertussen tikste de klok door en begon het er steeds sterker naar uit te zien dat we niet voor donker thuis zouden zijn. Vanaf het begin van de cañon was het nog zeker 40 km naar Quitanar en het beste was er bij beiden wel vanaf. De enige lamp die we bij ons hadden was de achterlamp van Lisette en we hadden de nodige recekterende Ortlieb gadgets aan onze fiets hangen. Nadat we in San Leonarde de Yague een ijsje hebben gegeten en we het korte onverharde wegje door het bos niet konden vinden, waardoor we nog 10 km extra moesten fietsen, was het halverwege het bos donker en moesten we nog ruim 10 km. (…)

Om 23:00 uur waren we terug op de camping, alwaar we nog een drankje en een bocadillo de tortilla nuttigden, die heerlijk smaakte, om daarna in een diepe slaap te vallen.